Σήμερα που οι βουλευτές μας γίνονται ιδανικές πολιτικές Ιφιγένειες με την ανοχή, αν όχι την κρυφή χαρά, των πορφυρογέννητων, ξυπνούν αιφνιδιασμένοι. Αντί να διαμαρτύρονται, θα τους προτείναμε, έστω και καθυστερημένα, να μιλήσουν
Η αντίδραση του συνόλου του πολιτικού συστήματος στην εξαιρετικής δυσκολίας θεσμική άσκηση που του «έβαλε» προς επίλυσιν η Ευρωπαία εισαγγελεύς με το πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το άρτια θεμελιωμένο διαβιβαστικό των 137 σελίδων μάς οδηγούν σε ένα φοβερά απογοητευτικό συμπέρασμα: Η πολιτική μας τάξη έχει λάβει διαζύγιο με τον νόμο. Εχει ατονήσει η έννοια του νόμου και της νομιμότητας στη συνείδησή της και κινείται σε μια γκρίζα περιοχή. Στο όριο μεταξύ νομιμότητας, όπως την έχει στο μυαλό της, και της παρανομίας.
Η χαλαρή παρανομία είναι γι’ αυτήν αποδεκτή νομιμότητα. Εάν ομιλούσαμε για κρατικούς αξιωματούχους που εφαρμόζουν νόμους, καθ υπερβολήν το γράφω, θα μπορούσαμε να έχουμε μια κάποια «ανοχή». Αλλά εδώ πρόκειται για τους ίδιους τους νομοθέτες. Οι νομοθέτες έχουν λάβει διαζύγιο με την έννοια του νόμου και δεν συγκινούνται με έννοιες όπως «σύσταση και συμμορία», «απιστία», «δωροληψία», «νόθευση εγγράφου», «απάτη».
Και το χειρότερο: Συνηθισμένοι από τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται η ελληνική Δικαιοσύνη, δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει για τη συνέχεια. Υποτιμούν τη βαρύτητα των αδικημάτων για τα οποία πλείονες κατηγορούνται και θα πέσουν από τα σύννεφα όταν καταλάβουν πως εφαρμόζεται στην πράξη το ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο. Εκεί δεν χωρούν συνδικαλισμοί του τύπου «αμάρτησα για το δίκαιο του ψηφοφόρου μου και αναμένω να αφεθώ ελεύθερος με περιοριστικούς όρους», αν πρόκειται για κακούργημα. Ούτε χωρεί προαναγγελία αθωωτικών αποφάσεων, όπως έκανε ήδη για τρεις κατηγορούμενους βουλευτές ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η Εύα Καϊλή γνωρίζει άριστα πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα. Στο ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο οι εισαγγελείς δεν κατεβαίνουν από τις έδρες τους λιπόθυμοι, όπως στη Λάρισα, ούτε αρνούνται να δώσουν στους διαδίκους αποδεικτικά στοιχεία με τρεμάμενη φωνή. Πολύ δε περισσότερο δεν δηλώνουν «αποχή» από τα καθήκοντά τους. Στέκονται όρθιοι. Και βεβαίως δεν τρομάζουν όταν ένας υπουργός βγαίνει και τους επιτίθεται ανοήτως από τα κανάλια ή κλαψουρίζει επειδή ο Τύπος έκανε τη δουλειά του και αποκάλυψε το σκάνδαλο όταν όλοι σιωπούσαν. «Ας μην τα κάνατε για να μην τα γράφαμε» είναι η απάντηση.
Η πρώτη μεγάλη προσγείωση που θα ζήσουν λοιπόν οι βουλευτές μας είναι ότι θα κληθούν να απολογηθούν ενώπιον της Κοβέσι και των μελών του ευρωπαϊκού γραφείου της στην Αθήνα και όχι από κάποιον τακτικό Ελληνα ανακριτή στον οποίο ήλπιζαν ότι θα βρουν μία κάποια κατανόηση. Αυτό ορίζουν ο νόμος και το Κοινοτικό Δίκαιο. Η επόμενη έκπληξη θα έλθει όταν διαβάσουν επιτέλους το σύνολο του διαβιβαστικού πορίσματος και δουν πόσο «δεμένο» είναι. Εκεί θα κατανοήσουν ότι στην Ευρώπη οι Αρχές, τουλάχιστον επί αυτής της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, επιλαμβάνονται ακόμα και για ένα ευρώ. Πόσο μάλλον για 2,68 δισ. ευρώ που υπολογίζεται η ελληνική διασπάθιση, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ευρωπαίας εισαγγελέως για όλες τις υποθέσεις (Ταμείο Ανάκαμψης, Μεταναστευτικό, σπιτάκια κ.λπ.). Θα ανακαλύψουν επίσης ότι στο σύνολο των χωρών της Ενώσεως όπου έγιναν έρευνες της Κοβέσι για παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις και ΕΣΠΑ (Τοπική Αυτοδιοίκηση) δεν βρέθηκαν, με εξαίρεση την Κροατία και την Ελλάδα, αναμεμειγμένοι πολιτικοί. Μόνον αγρότες και χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι.
Στη δική μας περίπτωση όμως, ακόμα μεγαλύτερη η έκπληξη, είναι αναμεμιγμένος ο σκληρός πυρήνας του ελληνικού πολιτικού συστήματος και δη του υπουργικού συμβουλίου. Εξ ου και οι βροχή παραιτήσεων. Εδώ το κλασικό ελληνικό δόγμα «θα τα βρούμε» γιατί στην Ελλάδα κάνουν κουμάντο οι παρέες και όχι οι θεσμοί δεν ισχύει. Εάν επίσης οι βουλευτές διαβάσουν το πόρισμα και ιδιαιτέρως τον κατάλογο με τις μαρτυρίες, τα αποδεικτικά στοιχεία, τα δημόσια έγγραφα, τα ηχητικά και τις εισαγγελικές παραγγελίες, θα διαπιστώσουν ότι δεν παρακολουθούνταν αυτοί, και μάλιστα παρανόμως, όπως διαμαρτύρονται τινές. Παρακολουθούνταν με διατάξεις εισαγγελέων τα τηλέφωνα των ανώτατων αξιωματούχων του ΟΠΕΚΕΠΕ με τους οποίους συνομιλούσαν. Οχι τα τηλέφωνα των βουλευτών. Οι βουλευτές είναι η παράπλευρη απώλεια των νόμιμων επισυνδέσεων. Θα ανακαλύψουν επίσης πόσο ανόητο ήταν που δεν εξέφρασαν την αντίρρησή τους επί της αρχής για τις παράνομες υποκλοπές το 2022.
Τώρα διαμαρτύρονται γιατί εμμέσως έγιναν στόχος νόμιμων υποκλοπών. Ποιος θα συγκινηθεί; Τέλος, θα ανακαλύψουν βάσει ποίων αναφορών διετάχθησαν οι παρακολουθήσεις στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ το 2021, χρονιά που ιδρυόταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, από ελληνικές εισαγγελικές Αρχές. Τις πρώτες επισυνδέσεις δεν τις διέταξε η κυρία Κοβέσι. Τις διέταξαν Ελληνες και τις εφάρμοσαν Ελληνες, υποτιμώντας πού ακριβώς θα έπεφταν. Θα τις βρουν αυτές τις ελληνικές εισαγγελικές διατάξεις και θα εγκαταλείψουν τη θεωρία συνωμοσίας για την Ευρωπαία εισαγγελέα στις πέντε τελευταίες σελίδες του διαβιβαστικού πορίσματος.
Βεβαίως υπάρχει και η άλλη όψη της υποθέσεως. Δεν την αγνοούμε και αποδίδουμε δίκαιο. Κακά τα ψέματα! Οι βουλευτές μας που ακούν τους ψιθύρους για το τι συμβαίνει με τα θέματα διαφάνειας στις κορυφές του δημόσιου βίου, και δικαιολογημένα, από πολιτικής (όχι από νομικής) απόψεως, εξανίστανται που την «πληρώνουν» για όλους, πρέπει ΤΩΡΑ να καθίσουν να αναλογιστούν το κόστος της σιωπής τους και των ψήφων τους σε επίμαχα νομοσχέδια τα τελευταία επτά χρόνια.
Κανείς τους δεν σήκωσε το χέρι να καταγγείλει το κύμα της διαφθοράς που έχει κατακλύσει τη χώρα για πρώτη φορά, «ναι σε όλα» ψήφιζαν (πάντα υπήρχε διαφθορά στην Ελλάδα, πρώτη φορά κυβερνά το κράτος η διαφθορά στο πρόσωπο κάποιων κρατικών αξιωματούχων με απευθείας αναφορές στην εξουσία). Κανείς δεν καταψήφισε τα κόλπα που έγιναν νόμοι στο φως της ημέρας από το Κοινοβούλιο για να γλιτώσουν κάποιοι στο μέλλον από τις ποινικές τους ευθύνες. Σήμερα που οι βουλευτές μας γίνονται ιδανικές πολιτικές Ιφιγένειες με την ανοχή, αν όχι την κρυφή χαρά, των πορφυρογέννητων, ξυπνούν αιφνιδιασμένοι. Αντί να διαμαρτύρονται, θα τους προτείναμε, έστω και καθυστερημένα, να μιλήσουν. Πολιτικά να μιλήσουν. Ο καπιταλισμός, όπως γράφει ο Σουμπέτερ, θυσιάζει στα δύσκολα με το σύστημα της «δημιουργικής καταστροφής» τους πιο αδύνατους από τους δυνατούς για να τη γλιτώσουν οι επίλεκτοι. Αυτός είναι ο κανόνας. Για να υπάρξει εξαίρεση πρέπει να τεθεί σε κίνηση η Ιστορία.
