Η χθεσινή ημέρα, ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες εξελίξεις, είναι ιστορική. Ο Γ. Παπανδρέου υποχρεώθηκε επιτέλους να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, παρά τους ελιγμούς και τα κόλπα που επί μήνες χρησιμοποίησε προκειμένου να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία.
Την εξέλιξη αυτή, που μέσα στη δίνη των άλλων γεγονότων δεν πρέπει να υποτιμάται καθόλου, πιστώνεται ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος έθεσε ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για κάθε άλλη διαδικασία την παραίτηση του κ. Παπανδρέου και πέτυχε πλήρως τον στόχο του.
Αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι όταν στις 29 Νοεμβρίου του 2009 ο κ. Σαμαράς κέρδιζε με το συντριπτικό ποσοστό του 50,06% την εσωκομματική διαδικασία και εκλεγόταν από τη βάση της κεντροδεξιάς πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ήταν πανίσχυρος. Είχε κερδίσει με συντριπτική διαφορά τη Ν.Δ. με πάνω από δέκα μονάδες, την είχε ρίξει στο καναβάτσο και έμοιαζε ακλόνητος. Δύο χρόνια μετά, ο Αντώνης Σαμαράς κατάφερε όχι μόνο να μετατρέψει τη Νέα Δημοκρατία σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη, ξεπερνώντας το ΠΑΣΟΚ, αλλά να κάνει έξωση από το Μαξίμου στον κ. Παπανδρέου, που πίστευε ότι ήρθε να μείνει για… πάντα. Αυτό το ΣΟΚ για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ είναι εμφανές από τις προσπάθειες που έκανε ο κ. Παπανδρέου να παραμείνει στην πρωθυπουργία έως την τελευταία στιγμή. Ο κ. Παπανδρέου, όσο κι αν θέλει να παρουσιάσει την «παραίτησή» σαν τη θυσία της Ιφιγένειας, η αλήθεια είναι ότι δεν παραιτήθηκε, αλλά ηττήθηκε πολιτικά και φεύγει ταπεινωμένος.
Αυτή η μεγάλη πολιτική νίκη του ηγέτη της Κεντροδεξιάς, και μάλιστα σε πολιτικό χρόνο που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, μπορεί να μην έχει αναδειχτεί μέχρι στιγμής επαρκώς, αλλά είναι κάτι που δείχνει ότι η στρατηγική που χαράχτηκε από τον Αντώνη Σαμαρά δικαιώθηκε από τις εξελίξεις.
Το τέλος της πρωθυπουργίας του κ. Παπανδρέου, που σήμερα μοιάζει σαν φυσική κατάληξη, δεν ήταν καθόλου εύκολο, μια και ο πρόεδρος της Ν.Δ. είχε να παλέψει με ένα ολόκληρο σύστημα, το σύστημα ΠΑΣΟΚ, που είχε τη στήριξη διαπλεκόμενων συμφερόντων, media, αλλά και ενός σκληρού κομματικού και συνδικαλιστικού κατεστημένου, που για χρόνια είχε τις ρίζες του στο οικονομικό και κρατικό κατεστημένο της χώρας.
Ο δρόμος του κ. Σαμαρά δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα και για να δει την πόρτα εξόδου από την πρωθυπουργία ο κ. Παπανδρέου, χρειάστηκαν πολλές μάχες που δόθηκαν τόσο εντός του κόμματος όσο και προς την κοινωνία. Και εδώ αναδείχτηκαν οι ηγετικές ικανότητες του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, που σε αντίθεση με τις προτάσεις που διατυπώνονταν έως τότε περί επιλογής της τακτικής του ώριμου φρούτου, επέλεξε τη μάχη κατά μέτωπον σε όλα τα επίπεδα. Ιδεολογικό και πολιτικό. Μια επιλογή που δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε και δεδομένη, καθώς η Ν.Δ. ήταν βαθιά τραυματισμένη μετά τις εκλογές του 2009.
Αφού «καθάρισε» τα του οίκου της, η Ν.Δ. άρχισε το άνοιγμα στην κοινωνία. Με ξεκάθαρο λόγο και με επιχειρήματα ο Αντώνης Σαμαράς γύρισε ολόκληρη την Ελλάδα. Η πρώτη μεγάλη πολιτική νίκη ήρθε στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης, που ο χάρτης μέσα σε περίπου έναν χρόνο έγινε μπλε σε πολλούς νομούς και δήμους. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη «μέτρηση» σε κάλπη. Δεύτερος πολιτικός στόχος ήταν να αντιστραφούν τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Οντως το 2010 η διαφορά εκμηδενίστηκε και το 2011 το κλίμα αντιστράφηκε πλήρως. Στις μετρήσεις πλέον η Ν.Δ. βρίσκεται ακόμη και με διψήφια ποσοστά διαφοράς μπροστά από το ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο μπροστά βρίσκεται και ο Αντώνης Σαμαράς σε σχέση με τον κ. Παπανδρέου. Η αρχή του τέλους για τον κ. Παπανδρέου είχε σημάνει. Τώρα μένει η εκλογική νίκη της Ν.Δ. στις κάλπες, που πλέον δεν θα αργήσουν.
Νίκος Ελευθερόγλου
