Το τέλος των αντιβιοτικών ως μέσων καταπολέμησης των ιών προανήγγειλαν οι επιστήμονες, αναφέροντας από τη μία πλευρά ότι τα γνωστά σκευάσματα γίνονται ολοένα και πιο αναποτελεσματικά με την πάροδο των ετών και προτείνοντας από την άλλη πιο παραδοσιακά «φάρμακα» -όπως, για παράδειγμα, το τσάι ή το μέλι- ως ασπίδες για την προστασία του ανοσοποιητικού μας συστήματος.
Οπως είναι ήδη γνωστό, όσο περισσότερο χρησιμοποιούνται τα φάρμακα της ιατρικής τόσο τα βακτήρια τα οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν «χτίζουν άμυνες», με αποτέλεσμα να γίνονται όλο και πιο ανθεκτικά σε αυτά. Αποτέλεσμα; Η σύγχρονη επιστήμη να στερεύει σιγά σιγά από τα «όπλα» που μέχρι πρότινος της χάριζαν εύκολες νίκες στο πεδίο της μάχης με τις ασθένειες. Την ίδια στιγμή δε, όπως υποστηρίζουν και οι ειδικοί, όλα αυτά οδηγούν την ιατρική αρκετές δεκαετίες πίσω στο παρελθόν, κατά το οποίο τα μέσα που διέθεταν οι γιατροί ήταν περιορισμένα, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς να πεθαίνουν ακόμη κι από αρρώστιες που σήμερα θεωρούνται εύκολα αντιμετωπίσιμες. Ολα άλλαξαν βέβαια γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1940, όταν η έλευση των αντιβιοτικών κυριολεκτικά αποτέλεσε επανάσταση στον χώρο της ιατρικής.
«Και μόνο στην ιδέα ότι οδηγούμαστε πίσω, σε εκείνες τις εποχές, με τρομοκρατεί» δηλώνει για το θέμα στο BBC ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Κάρντιφ Λε Μπαΐγ, ενώ συμπληρώνει ότι «θα είναι πραγματικός εφιάλτης, αν φτάσει η μέρα κατά την οποία δεν θα έχουμε άλλα όπλα για να αντιμετωπίσουμε τους ιούς».
Παρ’ όλα αυτά, οι επιστήμονες στηρίζουν πολλά σε πιο παραδοσιακές-πατροπαράδοτες μορφές αντιμετώπισης των ασθενειών. Οπως στην ευρύτατη χρήση του τσαγιού και του μελιού, τα οποία εμπεριέχουν στοιχεία σημαντικά που εξολοθρεύουν τους μικροοργανισμούς το ίδιο αποτελεσματικά. Ωστόσο, από μόνα τους αυτά δεν αρκούν κι όπως επισημαίνει και ο ίδιος ο καθηγητής Λε Μπαΐγ: «Θα χρειαστεί να γίνουν πολλά στον τομέα της έρευνας προκειμένου να εντοπίσουμε νέες μεθόδους αντιμετώπισης των ιών εκείνων που εμφανίζουν ανθεκτικότητα στα υπάρχοντα αντιβιοτικά φάρμακα».
