Μια που είναι καλοκαιράκι και η φύση πάντοτε προσφέρει αφορμή διά έμπνευσιν και ενατένιση της πραγματικότητας, καλό είναι να μεταφέρουμε ολίγη από τη σοφία της στην καθημερινότητά μας. Μέχρι τώρα, σύντροφε εν Μνημονίω, αντέγραφες την πρακτική του σπάρου, του κοκοβιού, της καλογριάς και λοιπών τοσοδούλικων ιχθύων, τα οποία δελεάζεις με το αγκίστρι σου που έχει καρφιτσωμένο πάνω του ολίγον φαραώ (δόλωμα – σκουλήκι) ή ζυμάρι. Ως μιμητής του κοκοβιού στην κανονική ζωή σου, με το που έβλεπες το δόλωμα τσιμπούσες και… να σου στην προβλήτα του λιμένος να σπαρταράς κι ύστερα στο τηγάνι του μεροκάματου ή της ανεργίας. Να υιοθετήσεις από τούδε και στο εξής τη συμπεριφορά των μεγάλων θηρευτών. Και την κοιλάρα σου θα γεμίζεις και θα είσαι αξιοσέβαστος εις άπαντες τους ωκεανούς. Μάτι ψυχρό, όρεξη τεραστία και μηδέν συναισθήματα. Τρως ό,τι πετάει (γλάρους που ξεκουράζονται στο κύμα) κι ό,τι κολυμπάει. Πώς θα το κάνεις αυτό αν είσαι άνθρωπος; Πανεύκολο. Ιδρύεις κόμμα. Και αυτές οι «εταιρίες» (έτσι αποκαλούσε τα κόμματα ο Αριστοτέλης) δεν έχουν συναισθήματα, καταπίνουν ακατάπαυστα ό,τι κινείται γύρω τους και η υπαρξιακή στοχοθεσία τους είναι απλουστάτη: να τρώνε και να αναπαράγονται.
Κοκοβιοί
Αμέσως μόλις ολοκληρώσεις τις τυπικές διαδικασίες για την ίδρυση του κόμματος, έρχεται το δυσκολότερο μέρος – ευκολάκι για τους πεπειραμένους κυνηγούς: να πείσεις αναρίθμητες μαρίδες, σπάρους, κοκοβιούς, καλογριές και σκάρους ότι για να μην καταλήξουν στο τηγάνι των άλλων πρέπει να βρουν καταφύγιο στο στομάχι σου. «Το στομάχι μου δεν είναι όπως τα άλλα στομάχια. Είναι φωλιά. Δεν έχει οξέα που θα σας χωνέψουν. Εχει ιδέες. Ιδεολογίες για όλα τα γούστα και τις μόδες: σοσιαλιστική, ανθρωπιστική, ριζοσπαστικά φιλελεύθερη, μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή, βορειοκορεάτικη, ανανεωτική της Αριστεράς, γερμανική του Μεσοπολέμου, γερμανική του Μνημονίου, κουβανέζικη του Φιντέλ, βενεζουελιάνικη του Τσάβες, ό,τι να ‘ναι».
Μόλις κάποιο κοπάδι με αφρόψαρα, ασπόνδυλα, μαλάκια, τσούχτρες και σαλιάρες παρασυρθεί από τη ρητορική σου, πονηρέ καρχαριούλη, θα ρίξεις κι άλλες ιδέες στην «πιάτσα», για να προσελκύσεις κι άλλα μεζεκλίκια (συγγνώμη, ψηφοφόρους).
Οταν το δόλωμα των ιδεών σου τελειώσει ή απλά δεν λειτουργεί σε πιο πονηρεμένα ψαράκια, θα αρχίσεις τις υποσχέσεις: «Περισσότερα καλαμαράκια για όλους. Τρώτε φύκια, όχι ψάρια! Απαγόρευση των μηχανότρατων τώρα! Οχι στα φαλαινοθηρικά». Μόλις το κάνεις ετούτο το στρατήγημα, θα βρεις κι άλλους εθελοντές για να τους μασουλήσεις. Ουδείς δίποδος καρχαρίας δεν έχασε ποτέ τάζοντας διευκολύνσεις στο φαγητό του. Συνεχίζεται…
Παναγιώτης Λιάκος
