Τον χαλκό που περιέχει η καθημερινή διατροφή μας συνδέει με τη νόσο του Αλτσχάιμερ νέα αμερικανική έρευνα, προειδοποιώντας ότι ενισχύει τις προϋποθέσεις για την έλευση της νόσου. Πολλοί επιστήμονες πάντως συνιστούν προσοχή, καθώς φαίνεται ότι τα στοιχεία χρειάζονται επιβεβαίωση, αφού μια διαφορετική μελέτη έχει καταλήξει στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα!
Συγκεκριμένα, η νέα έρευνα που έγινε από το πανεπιστήμιο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης και δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» διαπιστώνει ότι οι υψηλές συγκεντρώσεις χαλκού στο αίμα εμποδίζουν τον εγκέφαλο να «ξεφορτωθεί» τις επιπλέον ποσότητες της βήτα αμυλοειδούς πρωτεΐνης, η συγκέντρωση της οποίας στις λεγόμενες αμυλοειδείς πλάκες επιφέρει τη νόσο Αλτσχάιμερ.
Αυτό συμβαίνει, εξηγούν, διότι ο χαλκός -που περιέχεται στο κόκκινο κρέας, στα οστρακοειδή, καθώς και σε φρούτα και λαχανικά, αλλά και στις σωληνώσεις του συστήματος ύδρευσης- επιδρά στη λειτουργία του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, ο οποίος με τη σειρά του ορίζει ποιες ουσίες διέρχονται από και προς τον εγκέφαλο.
Οι επιστήμονες, έπειτα από πειράματα που έκαναν σε ποντίκια με ενισχυμένα επίπεδα χαλκού στα αιμοφόρα αγγεία τους, παρατήρησαν ακόμη ότι το ιχνοστοιχείο συμβάλλει και στην παραγωγή περισσότερης βήτα αμυλοειδούς πρωτεΐνης. Σύμφωνα με τον καθηγητή και επικεφαλής της έρευνας Ρασίντ Ντιν, «είναι σαφές ότι, με την έλευση του χρόνου, ο χαλκός σωρευτικά βλάπτει τα συστήματα, μέσω των οποίων η βήτα αμυλοειδής πρωτεΐνη απομακρύνεται από τον εγκέφαλο. Πρόκειται για ένα διπλό χτύπημα αυξημένης παραγωγής και μειωμένης απομάκρυνσης της πρωτεΐνης».
Από πλευράς του πάντως, ο καθηγητής Βιοανόργανης Χημείας στο πανεπιστήμιο Κιλ Κρις Εξλεϊ προειδοποιεί ότι ο ρόλος του χαλκού της διατροφής στο Αλτσχάιμερ δεν μπορεί ακόμη να οριστεί με βεβαιότητα. Και αυτό γιατί σε έρευνα που ολοκλήρωσε η δική του επιστημονική ομάδα βρέθηκε ότι με την έλευση της τρίτης ηλικίας και της νόσου τα ποσοστά χαλκού στον οργανισμό είναι συνήθως μειωμένα και ότι ο σχηματισμός αμυλοειδούς πλάκας έδειχνε να σχετίζεται -αντίθετα- με περιορισμένη συγκέντρωση χαλκού στο αίμα.
