Αστικό μύθο θεωρεί την παραδοχή ότι «δεν παράγουμε» ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Πολεμικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ) Αν. Ροζολής. Υπογραμμίζει τις δυνατότητες που έχει η εγχώρια αμυντική βιομηχανία, την εξωστρέφεια που επιδεικνύει, αλλά παραδέχεται και ότι πολλά δεν έγιναν όπως έπρεπε, γιατί στα εξοπλιστικά προγράμματα του παρελθόντος επικρατούσε η λογική της μίζας.
Τονίζει ακόμη ότι μπορούν να αξιοποιηθούν χρηματοδοτικές δυνατότητες και προς την κατεύθυνση αυτή ο ΣΕΚΠΥ βρίσκεται σε συνεχή επαφή με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Τέλος, υπογραμμίζει ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα η αμυντική βιομηχανία, κρατική και ιδιωτική, μας δίνει τη δυνατότητα επαφής και αξιοποιήσεως των σύγχρονων τεχνολογιών.
Κύριε πρόεδρε, πολύς θόρυβος γίνεται τις τελευταίες ημέρες για την αμυντική βιομηχανία, αλλά επικεντρώνεται στην κρατική αμυντική βιομηχανία. Πολύ λίγα λέγονται πλέον για την ιδιωτική αμυντική βιομηχανία που, αν μη τι άλλο, απασχολεί πολλαπλάσιους εργαζομένους. Θα θέλαμε να μας δώσετε μια συνοπτική εικόνα των μεγεθών της κρατικής και της ιδιωτικής αμυντικής βιομηχανίας (που είναι και οι δύο μέλη του ΣΕΚΠΥ) και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.
Λογικό είναι η προσοχή να επικεντρώνεται στις κρατικές βιομηχανίες, γιατί είναι οι μεγαλύτερες, αφού απασχολούν 1.000 και 2.000 εργαζομένους η καθεμία. Αν και στο σύνολο κρατικές και ιδιωτικές αμυντικές βιομηχανίες απασχολούν σήμερα 12.000 με 14.000 εργαζομένους, η αλήθεια είναι ότι οι ιδιωτικές δεν είναι αποκλειστικά αμυντικές. Η ιδιομορφία είναι ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν παράγουν ολοκληρωμένο προϊόν, αλλά κάνουν υποκατασκευές. Οι πιο πολλές εταιρίες κάνουν αμυντική δουλειά, όταν υπάρχει έργο, και σε άλλες εποχές -όπως σήμερα- όσες κατόρθωσαν να επιβιώσουν ζουν με μη στρατιωτικές εργασίες. Οσες όμως επιβιώνουν χαρακτηρίζονται από εξωστρέφεια. Ελληνικές εταιρίες του κλάδου μας εξάγουν σύγχρονα οπτικά και ηλεκτρο-οπτικά, καλωδιώσεις, τηλεπικοινωνιακό υλικό, αεροπορικές κατασκευές, μπαταρίες κ.λπ. Στους δύσκολους καιρούς η μόνη βιώσιμη επιλογή είναι η εξωστρέφεια.
Διανύουμε μια περίοδο δύσκολη για την ελληνική οικονομία και ιδιαίτερα δύσκολη για κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα. Θα μας μιλήσετε για τις επιπτώσεις αυτής της καταστάσεως, ειδικά στην αμυντική βιομηχανία της χώρας;
Σε περιόδους οικονομικής κρίσεως (σε αντίθεση με πολεμικές κρίσεις) η κοινωνία και κατ’ επέκταση οι κυβερνήσεις έχουν την ίδια την κοινωνία ως προτεραιότητα και τα θέμα της εθνικής άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής περνούν σε δεύτερη μοίρα. Ετσι μειώνονται και ενίοτε μηδενίζονται τα κονδύλια. Κι όμως υπάρχουν λύσεις. Φαίνεται ότι μας λείπει η κουλτούρα της συνεννοήσεως πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας με την εγχώρια βιομηχανία για να αξιοποιηθούν δυνατότητες. Τέτοια είναι η περίπτωση των αντισταθμιστικών ωφελημάτων (ΑΩ). Πολλά δεν έχουν υλοποιηθεί, ενώ θα μπορούσε μέσα από αυτά να εξασφαλιστούν χρηματοδοτήσεις κατά τρόπο ανέξοδο για τον Κρατικό Προϋπολογισμό.
Σήμερα ο ΣΕΚΠΥ είναι σε επαφή με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ με στόχο να εκδοθεί το ταχύτερο δυνατό η υπουργική απόφαση που θα δώσει τη δυνατότητα να αξιοποιηθούν κονδύλια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από ληγμένα ΑΩ. Παράλληλα ο σύνδεσμός μας πιστεύει ότι πρέπει να επαναξιολογηθούν πολλές ενεργές συμβάσεις ΑΩ που δεν έχουν υλοποιηθεί, αν και πέρασε δεκαετία από την υπογραφή τους. Και πρέπει να υλοποιηθούν προς όφελος των πραγματικών αμυντικών βιομηχανιών της χώρας.
Η παραδοχή ότι η Ελλάδα δεν παράγει είναι αστικός μύθος
Στα χρόνια των μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων όλοι μιλούσαν για μεταφορά υψηλής τεχνολογίας στην Ελλάδα, για διεθνείς συμπαραγωγές, για ευκαιρίες για την εγχώρια βιομηχανία κ.λπ. Τελικά τι έμεινε από αυτά στην Ελλάδα; Μπορούμε να κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό;
Στην Ελλάδα μάς αρέσει να ακολουθούμε αστικούς μύθους. Ενας τέτοιος μύθος είναι η παραδοχή ότι «δεν παράγουμε». Και αυτό το πιστεύουν πολλοί για την αμυντική μας βιομηχανία. Κι όμως δεν είναι έτσι. Στην Ελλάδα έχουν ναυπηγηθεί τα πλέον σύγχρονα μη πυρηνικά υποβρύχια στον κόσμο. Εχουμε κάνει συμπαραγωγή των πλέον σύγχρονων αρμάτων μάχης του κόσμου, των Leopard 2Hel του Ελληνικού Στρατού, η βιομηχανία μας υποστηρίζει μαχητικά και μεταφορικά αεροπλάνα νέας γενιάς, παράγουμε πυρομαχικά για τους πλέον προηγμένους στρατούς του κόσμου. Ακόμη και για τον αμερικανικό στρατό.
Σίγουρα δεν έγιναν όλα όσα θα μπορούσαν να έχουν γίνει σε σχέση με τον πακτωλό των χρημάτων που δαπανήθηκαν στα εξοπλιστικά προγράμματα. Το σημαντικότερο σφάλμα ήταν ότι δεν επιδιώξαμε μόνιμες συνεργασίες ώστε να έχει δουλειά η βιομηχανία μας και μετά το τέλος των ελληνικών προγραμμάτων. Ισως να είχαμε έλλειψη πείρας σε τέτοιες συμφωνίες. Αλλά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι σε αυτή την παθογένεια συνέτεινε και η λογική της «μίζας» που επικρατούσε.
Πάντως η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που παρουσιάζεται γενικώς και από αυτό που μπορεί να πιστεύει ο μέσος πολίτης, όταν δεν είναι ενημερωμένος.
Τέλος, ποιες αναπτυξιακές προοπτικές βλέπετε για τον κλάδο σας και τη συνεισφορά του στην εθνική οικονομία;
Σε μια χώρα χωρίς βιομηχανική παράδοση, όπως η δική μας, δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες επαφής με την υψηλή τεχνολογία και τις αναπτυξιακές δυνατότητες που μπορεί να προέλθουν μέσα από αυτήν. Η αμυντική βιομηχανία μάς δίνει τη δυνατότητα αυτής της επαφής, που μπορεί να κρατήσει στη χώρα προσωπικό πολύ υψηλής εξειδικεύσεως, το οποίο διαφορετικά θα χανόταν στο εξωτερικό. Μπορούμε να κάνουμε πολλά. Να παραδειγματιστούμε από άλλες χώρες. Το Ισραήλ είναι μια τέτοια χώρα. Με βιομηχανία που καλύπτει τις εσωτερικές αμυντικές ανάγκες και αναδεικνύεται και πολύ επιτυχημένη εξαγωγικά.
