Οι διαφωνίες τους διαφάνηκαν από τα τέλη του 2010. Σήμερα η απόσταση που χωρίζει την Ε.Ε. από το ΔΝΤ έγινε χάσμα. Αιτία, οι τακτικές που ακολουθήθηκαν στην ευρωκρίση και τις πολιτικές λιτότητας. Αρθρο της «Wall Street Journal» κάνει πλέον λόγο για «διαζύγιο» των δύο πλευρών, την ώρα μάλιστα που συζητείται η ανάγκη για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. «Το διαζύγιο μεταξύ της Ευρώπης και του ΔΝΤ είναι πραγματικό. Το Ταμείο θα επιστρέψει στις συνηθισμένες δραστηριότητες. Είναι ένας οργανισμός που συνήθως κάνει μόνος του κουμάντο». Αυτό είχε δηλώσει ο διευθυντής του ΔΝΤ για την Ευρώπη Αντόνιο Μπόρχες τον Ιούνιο, λίγο προτού πεθάνει. Οταν η ομάδα του ΔΝΤ έφτασε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2010, ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος περιέγραψε την κατάσταση εκεί «σχεδόν όπως όταν φτάνει το αμερικανικό σώμα πεζοναυτών σε εμπόλεμη ζώνη». «Το Ταμείο και η τεχνογνωσία του ήταν απαραίτητα» δήλωσε.
Οι εντάσεις δεν άργησαν να φανούν. Σύμφωνα με τον Μπόρχες, το ΔΝΤ «πήρε ένα έτοιμο πρόγραμμα από το… ράφι», παραλείποντας να λάβει υπ’ όψιν ότι οι επιλογές της τακτικής στην Ελλάδα ήταν αυστηρά περιορισμένες, λόγω της συμμετοχής της στο ευρώ. «Η Ελλάδα είναι η πιο θλιβερή περίπτωση όλων. Το πρόγραμμα ήταν λάθος από την αρχή» είχε δηλώσει τότε ο Μπόρχες. Αλλο δημοσίευμα της «Wall Street Journal» σημειώνει ότι η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της ευρωζώνης είχε θεωρηθεί ορόσημο, καθώς επρόκειτο για την πρώτη φορά που έδινε χρηματοδοτική βοήθεια σε αναπτυγμένες οικονομίες. Ωστόσο, με την εμπλοκή του, το ΔΝΤ εξασθένησε την αποτελεσματικότητά του στην αντιμετώπιση μελλοντικών κρίσεων χρέους, σύμφωνα με έκθεση του Κέντρου για την Καινοτομία στη Διεθνή Διακυβέρνηση (Center for International Governance Innovation) με έδρα το Οντάριο του Καναδά. Η έκθεση επικρίνει την απόφαση του ΔΝΤ να χαλαρώσει τους κανόνες διάσωσης που είχε υιοθετήσει το 2002. Το πλαίσιο των κανόνων αυτών είχε στόχο να ενθαρρύνει τις χώρες και τους πιστωτές τους να προχωρούν σε αναδιάρθρωση του χρέους και να αποφεύγεται έτσι η πίεση στο Ταμείο.
Σύμφωνα με την έκθεση, το πλαίσιο αυτό άλλαξε στην περίπτωση της Ελλάδας, παρότι το χρέος της ήταν σαφώς μη βιώσιμο. Το αποτέλεσμα ήταν, όπως σημειώνεται, ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που κατείχαν ιδιώτες επενδυτές «ήρθε πολύ αργά και ήταν… πολύ λίγη για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα».
