Στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ένα φύλλο που αγωνίζεται σκληρά για την επιβίωσή του και αναζητά εναγωνίως επενδυτή (και είθε να βρει κάποιον αρκετά παράτολμο), δημοσιεύτηκε άρθρο εναντίον της εφημερίδας μας με αφορμή τη διανομή του DVD με τη σπουδαία, εθνικού περιεχομένου ταινία «Παύλος Μελάς». Στην ανεκδιήγητη επιχειρηματολογία του, μεταξύ άλλων, αναφέρονταν και τα ακόλουθα: «Για δεύτερη φορά μέσα σ’ έναν χρόνο, η “κυριακάτικη δημοκρατία” μοίρασε χθες σε DVD την ταινία «Παύλος Μελάς» του Φίλιππου Φυλακτού, με την ψευδή πληροφορία ότι πρόκειται για έργο “απαγορευμένο”. Στην πραγματικότητα, ο “Παύλος Μελάς”, προπαγανδιστική παραγωγή του χουντικού Αρχηγείου Στρατού επί Παπαδόπουλου, που προβλήθηκε στις αίθουσες επί Ιωαννίδη, ουδέποτε απαγορεύθηκε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα».
Στην πραγματικότητα, ο συντάκτης του γονατογραφήματος δείχνει ότι ενοχλήθηκε με τη διανομή της ταινίας και το μήνυμά της και όχι με τις μεταπολιτευτικές περιπέτειές της. Αν κρίνουμε από το σύνολο της αρθρογραφίας του -και ειδικά με ό,τι έχει να κάνει με τη Μακεδονία μας-, καλώς ενοχλήθηκε ο συγκεκριμένος. Ο Παύλος Μελάς ήταν μια προσωπικότητα την οποία η προδοτική Αριστερά έχει «εξορκίσει», απορρίψει και προσπαθεί να εξαφανίσει από τα ιστορικά βιβλία και τον δημόσιο διάλογο. Ο Παύλος Μελάς ήταν μια προσωπικότητα στην οποία εν πολλοίς οφείλεται ο μη εκσλαβισμός της Μακεδονίας. Από την άλλη, η ελληνική Αριστερά βγήκε στα βουνά μαζί με τους σλαβόφωνους απογόνους των κομιτατζήδων και τους υποσχέθηκε κομμάτι από την ιερή μας γη.
Επιπλέον, παίζοντας με το γράμμα των λέξεων και αγνοώντας επιμελώς την ουσία της πολιτικής κατάστασης της χώρας μας, ο συντάκτης της «Εφημερίδας των Συντακτών» αμφισβητεί την ουσιαστική απαγόρευση της ταινίας τη μεταπολιτευτική περίοδο, όπου η έξαλλη Αριστερά διέλυε κινηματογραφικές αίθουσες όταν προβάλλονταν ταινίες που απομυθοποιούσαν την εικόνα της (βλέπε «Ελένη»). Οσο κι αν δεν αρέσει σε ορισμένους εμμονικούς σταλινικούς, η ταινία «Παύλος Μελάς» ήταν όντως απαγορευμένη από το φαύλο κονκλάβιο του κομμουνιστικού ιερατείου, που πάντα χρησιμοποιούσε τη βία και την απειλή της χρήσης βίας για να διασφαλίσει την ιδεολογική της «ηγεμονία».
Τέλος, ο χαρακτηρισμός της ταινίας ως «χουντικής» είναι τουλάχιστον αστείος. Ο,τι δημιουργήθηκε επί 21ης Απριλίου πρέπει να αποδομηθεί, να διαλυθεί, να αμφισβητηθεί; Αν είναι έτσι, ας ξεκινήσουν οι μπουλντόζες να γκρεμίζουν κτίρια και να ξηλώνουν εθνικά οδικά δίκτυα. Υπάρχουν ισχυροί εργολάβοι… ομοϊδεάτες τους.
