Σε συμπληγάδες βρίσκεται η κυβέρνηση, καθώς ολοκληρώνεται αυτή την εβδομάδα το πολύμηνο παζάρι με τους Ρώσους για την έκπτωση στην τιμή προμήθειας του φυσικού αερίου. Από τη μία πλευρά, η βιομηχανία αντιδρά στο ενδεχόμενο μείωσης μόνο 13% επί της σημερινής τιμής, με αναδρομική ισχύ της συμφωνίας μόνο για ένα εξάμηνο. Από την άλλη πλευρά, τυχόν προσφυγή στη διαιτησία (ενδεχόμενο που θεωρείται πιθανό) σημαίνει ότι η ελληνική βιομηχανία θα πληρώνει τη σημερινή υψηλή τιμή για τα επόμενα δύο χρόνια, όταν ο παραγωγικός ιστός της χώρας βρίσκεται προ της πλήρους κατάρρευσης. Την ίδια στιγμή, η Μόσχα θεωρεί ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να δεχτεί τη μικρή έκπτωση του 13%, σε σχέση με το 20% που ζητούσε αρχικώς η ΔΕΠΑ, γιατί η απόφαση της διαιτησίας μπορεί να εκδοθεί όχι σε δύο, αλλά σε τρία χρόνια, με τεράστιο κόστος για την εγχώρια βιομηχανία.
Η Ελλάδα προμηθεύεται σήμερα φυσικό αέριο με τιμή που είναι περίπου 100 δολάρια υψηλότερη (ανά 1.000 κυβικά μέτρα) σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ευρώπης. Η Gazprom πωλεί στη χώρα μας με περίπου 460 δολάρια ανά 1.000 κυβικά μέτρα, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι στα 365 δολάρια ανά 1.000 κυβικά μέτρα. Η ελληνική πλευρά διεκδικεί τιμή προμήθειας αντίστοιχη με αυτή που πληρώνουν γειτονικές χώρες, καθώς είναι αδύνατο να πετύχει κόστος αντίστοιχο με αυτό των μεγάλων πελατών της Ρωσίας (όπως η Γερμανία που προμηθεύεται το αέριο με περίπου 340 δολάρια ανά 1.000 κυβικά).
Η ελληνική πλευρά φαίνεται διατεθειμένη να βάλει νερό στο κρασί της για την έκπτωση αν οι Ρώσοι δεχτούν μεγαλύτερη αναδρομικότητα στην εφαρμογή της νέας τιμής προμήθειας. Ολα θα κριθούν τις επόμενες ημέρες, με την κυβέρνηση να γνωρίζει ότι η προσφυγή στη διαιτησία είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι βιομηχανίες, από την πλευρά τους, δεν ζητούν απλώς μια έκπτωση στην τιμή από τους Ρώσους. Ζητούν να περάσει η έκπτωση στον τελικό καταναλωτή, δηλαδή στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Οπως επισημαίνουν, συζητάμε μόνο για το κόστος αγοράς του φυσικού αερίου από την Gazprom και όχι για τις επιβαρύνσεις στην εσωτερική αγορά. Οι βιομηχανίες σε πολλές χώρες της Ευρώπης καταβάλλουν πολύ χαμηλότερα τέλη μεταφοράς, ενώ τα περιθώρια κέρδους των προμηθευτών (των αντίστοιχων ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ) είναι χαμηλότερα. Επιπλέον, οι ελληνικές βιομηχανίες επιβαρύνονται και με πολύ υψηλούς φόρους στην ενέργεια.
Φώτης Κόλλιας
