Δεμένη με τις ιστορίες των σφουγγαράδων, των ναυτικών και των δυτών, η Κάλυμνος εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια σε «Μέκκα» της αναρρίχησης, καθώς θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς για ερασιτέχνες ή επαγγελματίες αναρριχητές παγκοσμίως. Με 2.200 αναρριχητικές διαδρομές χαραγμένες στα βράχια του, το νησί των σφουγγαράδων αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες αθλητές από κάθε γωνιά του πλανήτη (Ευρώπη, ΗΠΑ, Βραζιλία, Νότια Αμερική, Ιαπωνία κ.λπ.), που από την άνοιξη ως το τέλος του φθινοπώρου συμμετέχουν σε αγώνες ή συνδυάζουν την προπόνηση στα βουνά με διακοπές στο πανέμορφο νησί.
Η Κάλυμνος διαθέτει την ιδανική… πρώτη ύλη (βράχια με θέα το γαλάζιο του Αιγαίου και το ηλιοβασίλεμα της Τελένδου), διαδρομές για παιδιά, αρχάριους και παγκόσμιους πρωταθλητές αλλά και αρκετές σχολές αναρρίχησης, που αναλαμβάνουν την εκπαίδευση ανθρώπων ηλικίας 10-70 ετών. Οι περισσότερες διαδρομές βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, ενώ κάθε χρόνο Ελληνες και ξένοι αναρριχητές χαράζουν περίπου 150 νέα μονοπάτια. Αφήνοντας τις βουνοκορφές της Καλύμνου, ο Ναός του Σωτήρος Χριστού στην προκυμαία της Πόθιας προκαλεί δέος και το φιλοτεχνημένο από τον σπουδαίο γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά τέμπλο του αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.
Αρκετοί επισκέπτες σταματούν στο Αρχαιολογικό Μουσείο για να θαυμάσουν το χάλκινο άγαλμα της Κόρης της Καλύμνου, που είχε κλαπεί τον 18ο αιώνα από αρχαιοκάπηλους και βρέθηκε το 1995 μπλεγμένο στα δίχτυα ψαράδων, αλλά και στο παραλιακό χωριό Βλυχάδια για μια βόλτα στο Μουσείο Θαλασσίων Ευρημάτων με αντικείμενα που ανασύρθηκαν από τον βυθό του νησιού. Στον δρόμο για το Χωριό ξεπροβάλλει το Κάστρο της Χρυσοχεριάς, που χτίστηκε από τους ιππότες του τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ρόδου. Σε μικρή απόσταση βρίσκονται το μεσαιωνικό Μεγάλο Κάστρο και τρεις πετρόκτιστοι ανεμόμυλοι.
Στο χωριό Βαθύς το απάνεμο λιμανάκι μπροστά από μια καταπράσινη κοιλάδα θυμίζει φιορδ. Ο Πάνορμος «συνορεύει» με ορισμένες από τις καλύτερες παραλίες του νησιού, ενώ από τις Μυρτιές ξεκινούν καραβάκια για την «πριγκίπισσα» Τέλενδο των 4,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων με το κάστρο του Αγίου Κωνσταντίνου και την παλαιοχριστιανική νεκρόπολη. Στην αμμουδιά του Εμπορειού τα πλατάνια φθάνουν λίγα μέτρα μακριά από τη θάλασσα. Καντούνι, Μασούρι και Μυρτιές μαζεύουν τη νεολαία, στα Βλυχάδια λειτουργεί Κέντρο Καταδύσεων και σε Αργινώντα και Μεγάλες Αλμύρες τα διάφανα νερά «υπόσχονται» αξέχαστες βουτιές. Εκτός από σφουγγάρια, η Κάλυμνος βγάζει μέλι, κρίθινες κουλούρες και γλυκό κρασί και φημίζεται για το μιρμιζέλι (τοπική σαλάτα), το μουούρι (γεμιστό αρνί) και τα φύλλα (ντολμάδες) που φτιάχνουν οι νοικοκυρές.
Στην… αναρρίχηση εξασκούνται, πάντως, καθημερινά και οι περίπου 18.600 κάτοικοι του νησιού που αντιμετωπίζουν ένα βουνό από προβλήματα. Οι ελλείψεις σε βασικές υποδομές, η ανάγκη για βελτιώσεις στο οδικό δίκτυο και η δημιουργία ενός «πλέγματος» αντιπλημμυρικής προστασίας των οικισμών, οι υποστελεχωμένες τεχνικές υπηρεσίες που δυσκολεύονται να συντάξουν μελέτες για την ένταξη σημαντικών έργων στο ΕΣΠΑ, η μη υλοποίηση του ΧΥΤΑ, οι φθορές στους παλαιούς σωλήνες ύδρευσης, η απουσία σύγχρονου αποχετευτικού δικτύου στις τουριστικές περιοχές και η έλλειψη προσωπικού για τη φροντίδα των αρχαιολογικών χώρων συνθέτουν ένα δύσκολο παζλ. Ομως, το… κερασάκι στην τούρτα δεν είναι άλλο από την ανεπαρκή -σύμφωνα με τις τοπικές Αρχές και τους κατοίκους- ακτοπλοϊκή σύνδεση της Καλύμνου με τον Πειραιά, τη Ρόδο και τις Κυκλάδες.
Γεράσιμος Κόντος
