«Μπορείς να πνιγείς και στα ρηχά» επισημαίνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ, ενώ κατηγορεί για «πολιτική μυωπία» τους εταίρους η οποία ευνόησε τον ΣΥΡΙΖΑ.
«Η μεγαλύτερη ανησυχία μου» εξομολογείται ο κ. Βενιζέλος «είναι ότι η χώρα διολισθαίνει, σέρνεται, υποβαθμίζεται, αποδυναμώνεται και οικονομικά και διαπραγματευτικά. Το άλλο μεγάλο ζήτημα που θεωρώ ότι δημιουργεί έναν βαθύ ιδεολογικό κίνδυνο για την ελληνική κοινωνία είναι ότι διαμορφώνεται σκόπιμα μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών που πείθεται ότι αρκεί να γλιτώνουμε τη χρεοκοπία, ότι αρκεί να βρίσκουμε κάθε δεκαπενθήμερο τα λεφτά για μισθούς και συντάξεις στο παρ’ ολίγον. Γινόμαστε μια χώρα της παρ’ ολίγον χρεοκοπίας».
Ο κ. Βενιζέλος βλέπει μέσα από ένα πρίσμα απαισιοδοξίας την πολιτική κατάσταση και δεν πιστεύει ότι το κυβερνητικό κομφούζιο και η απειλή της χρεοκοπίας θα συμβάλουν στο να συνειδητοποιήσει η κοινωνία το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας.
«Αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις έρευνες της κοινής γνώμης, εξακολουθεί να υπάρχει μια μειούμενη αλλά πάντως πολύ υψηλή αποδοχή και σίγουρα ανοχή της κυβέρνησης, που πάει να πει ότι η κοινωνία εξακολουθεί να πιστεύει πως δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Είναι μια εσφαλμένη προσέγγιση, γιατί δυστυχώς είναι πολύ εύκολη η διολίσθηση από το 2015 στο 2009. Η εντύπωση ότι τώρα θα ήμασταν πιο ισχυροί διαπραγματευτικά είναι λογική, διότι είναι άλλο να έχεις μια χώρα με τεράστιο έλλειμμα και άλλο μια χώρα με έστω μικρό πρωτογενές πλεόνασμα. Μπορείς όμως να πνιγείς και στα ρηχά» επισημαίνει.
Από τον Ιούνιο του 2011 που χειρίστηκε κρίσιμα θέματα για τη χώρα επέλεξε τη γλώσσα της αλήθειας αλλά ρίχνει τις ευθύνες στον κόσμο που δεν άκουγε γιατί «δεν θέλει την αλήθεια». «Η σχέση δημοκρατίας και αλήθειας είναι δυσανάλογη και άδικη» προσθέτει. «Έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι ο κόσμος λέει “θέλω την αλήθεια, θέλω την ανατροπή” και τελικά ψηφίζει το ψέμα και την επιστροφή στο παρελθόν. Στις εκλογές ψήφισε κατά όλου του παλαιού πολιτικού συστήματος επιλέγοντας τον ΣΥΡΙΖΑ που επαγγελλόταν την επιστροφή στις παλιές πολιτικές πρακτικές. Δεν ήταν μια ψήφος νεωτεριστική και ριζοσπαστική, ήταν ψήφος βαθιά συντηρητική και οπισθοδρομική, μια ψήφος αγωνίας, ανασφάλειας, κόπωσης. Εν πάση περιπτώσει, ο λαός αποφασίζει κυρίαρχα για τη μοίρα του και μπορεί να αποφασίσει και καταστροφικά» λέει.
