Ξηλώνονται οι φόροι και οι χρεώσεις «υπέρ τρίτων» αλλά διατηρούνται και τέλη που θα διατεθούν για τη στήριξη δημόσιων έργων
Συνεχίζεται το… ξήλωμα των φόρων ή χρεώσεων υπέρ τρίτων και σύντομα θα καταργηθούν 12 χαράτσια, μερικά με ζωή…. από το 1958!
Τα τέλη αυτά επιβαρύνουν τους καταναλωτές με την αγορά προϊόντων ή υπηρεσιών και ως επί το πλείστον είχαν καθιερωθεί για τη χρηματοδότηση διάφορων δραστηριοτήτων, φορέων, επαγγελματικών ομάδων, εργαζομένων και δήμων που δεν μπορούσε να επιδοτήσει ο Κρατικός Προϋπολογισμός.
Η ουσία είναι ότι με τις αλλαγές αυτές γίνονται φθηνότερα τα εισιτήρια των κινηματογράφων και άλλων δημόσιων θεαμάτων, τα δίδακτρα στα ιδιωτικά σχολεία, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, οι συμβολαιογραφικές πράξεις, οι φιάλες υγραερίου, η εστίαση και οι τουριστικές υπηρεσίες σε νησιά κ.λπ.
Ταυτόχρονα, πλουσιότερο κατά μερικές δεκάδες εκατομμύρια γίνεται το Δημόσιο, καθώς, για παράδειγμα, οι πόροι της ειδικής εισφοράς 1,2% από την επιβολή στις τιμές των καυσίμων μεταφέρονται στον Κρατικό Προϋπολογισμό. Πρόκειται για ένα κονδύλι της τάξης των 80.000.000 έως 100.000.000 ευρώ.
Ο φόρος ζύθου 3%, που πήγαινε υπέρ των δήμων, τώρα θα αποτελεί πόρο του Δημοσίου. Αξίζει να αναφερθεί ότι το 2014 είχε κατανεμηθεί στους δήμους ποσό της τάξης των 4.000.000 ευρώ, ενώ το 2013 το κονδύλι που μοιράστηκε ήταν περίπου 12.000.000 ευρώ. Ο φόρος αυτός χρονολογείται από το 1958. Ειδικότερα, σύμφωνα με όσα προβλέπουν το Μνημόνιο και ο εφαρμοστικός νόμος, καταργούνται οι εξής φόροι υπέρ τρίτων:
- Τα δικαιώματα από τη σύνταξη συμβολαίων.
- Η εισφορά 8% επί των εγγυήσεων φιαλών υγραερίου.
- Το παράβολο φοίτησης στα ιδιωτικά σχολεία υπέρ του Ειδικού Λογαριασμού Ιδιωτικής Γενικής Εκπαίδευσης.
- Η κράτηση 0,30 ευρώ μηνιαίως επί των πολιτικών συντάξεων υπέρ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτικών Συνταξιούχων.
- Ο ειδικός φόρος κινηματογράφου (8% και 12%).
- Ο δημοτικός φόρος επιτηδευματιών των Δωδεκανήσων (από 0,2% κλιμακωτά έως 1%) ανάλογα με τα ακαθάριστα έσοδα.
- Ο ειδικός φόρος δημόσιων θεαμάτων. Είχε θεσπιστεί για την ενίσχυση των βόρειων επαρχιών της χώρας.
- Η πρόσθετη εισφορά επί των εισιτηρίων μουσικών θεαμάτων υπέρ του Ωδείου Αθηνών.
- Ο επίναυλος 3% επί του καθαρού ναύλου μεταφοράς επιβατών και οχημάτων στις τακτικές θαλάσσιες μεταφορικές υπηρεσίες.
- Ο φόρος 3% επί της αξίας πώλησης ζύθου που πλήρωναν οι ζυθοποιίες θα καταβάλλεται υπέρ του Δημοσίου και όχι υπέρ των δήμων.
- Οι πόροι της ειδικής εισφοράς 1,2% επί της προ φόρων και εισφορών αξίας των πετρελαιοειδών θα αποτελούν πλέον έσοδο του Δημοσίου.
Το ειδικό τέλος αποκλειστικής χρήσης μέτρων και σταθμών σε κοινόχρηστους χώρους υπέρ των δήμων. Το 1958 με βασιλικό διάταγμα δόθηκε το δικαίωμα στους δήμους να χρησιμοποιούν σε κοινόχρηστους χώρους ζυγαριές για τη μέτρηση και τη ζύγιση εμπορευμάτων. Οι δήμοι χρέωναν τους αγοραστές και τους πωλητές των εμπορευμάτων με ειδικό τέλος.
Τέλος ρύπων: Δύο διαφορετικές αποφάσεις
Διαφορετική μεταχείριση επιφύλασσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) σε καταναλωτές και εταιρίες αυτοπαραγωγής από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), όσον αφορά τη συνταγματικότητα ή μη του ειδικού τέλους μείωσης εκπομπών αέριων ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ) που εισπράχθηκε το 2013 μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Συγκεκριμένα, από τη μια το ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση της εταιρίας Μotor Oil Eλλάς, που ζητούσε να ακυρωθεί η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας με την οποία καθορίστηκαν οι τιμές του ΕΤΜΕΑΡ για το δεύτερο εξάμηνο του 2013.
Οπως κρίθηκε από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, οι εταιρίες, παράγοντας καθαρή ηλεκτρική ενέργεια, έχουν συμβάλει ήδη στον εθνικό σκοπό μείωσης εκπομπών αέριων ρύπων. Αντίθετα, η Ολομέλεια του ΣτΕ απέρριψε την προσφυγή κατοίκων της Αττικής που ζητούσαν να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που καθόριζε τις τιμές του ΕΤΜΕΑΡ για τους πελάτες οικιακής χρήσης. Στο σκεπτικό επισημαίνεται ότι το ΕΤΜΕΑΡ «συνιστά φόρο υπέρ τρίτων επί της ηλεκτρικής ενέργειας για σκοπούς δημόσιου συμφέροντος και δεν έχει τον χαρακτήρα ανταλλάγματος καταβαλλόμενου για τη χρήση συγκεκριμένου δημόσιου αγαθού ή συγκεκριμένης δημόσιας υπηρεσίας».
