Ζούμε για τον Θεό. Απέναντί Του να ‘μαστε εντάξει και να ‘χουμε ειλικρινείς και αληθινές σχέσεις μεταξύ μας
Του
π. Ανδρέα Κονάνου
Το μεγάλο ερώτημα είναι ακριβώς αυτό: Εχεις γευτεί μέσα σου, πρώτα εσύ, την αγάπη του Θεού, για να τη μεταφέρεις και στον άνθρωπο που θες να βοηθήσεις; Εχεις ηρεμήσει μέσα σου, πρώτα εσύ, για να μπορείς να πεις και στον άλλον: «Ελα κοντά μου, να σε οδηγήσω στον Χριστό, που θα σε ηρεμήσει, όπως ηρέμησε κι εμένα»;
Δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου, μα νιώθω ότι τις περισσότερες φορές θέλουμε να βοηθήσουμε άλλους όχι επειδή μας το ζητούν, μα γιατί το έχουμε εμείς οι ίδιοι ανάγκη. Είμαστε αυτόκλητοι. Δεν μας στέλνει ο Θεός, αλλά το κάνουμε επειδή νιώθουμε ότι μας γεμίζει. Ικανοποιεί κι ευχαριστεί εμάς τους ίδιους. Το παιδί μας δεν ικανοποιείται με τον τρόπο μας. Μοιάζει σαν να μην το κάνουμε για το δικό του καλό. Μη βιαστείς να πεις ότι δεν είναι έτσι.
Αν συμβεί κάτι ντροπιαστικό στο σπίτι μας, λέμε αμέσως: «Τώρα πώς θα μας βλέπουν στη γειτονιά; Τι θα λένε για εμάς; Πώς θα τους κοιτάμε στα μάτια μ’ ένα τέτοιο παιδί; Ντροπιαστήκαμε τόσο μ’ αυτά που ακούστηκαν για το σπίτι μας. Ρεζίλι γίναμε στους συγγενείς με τα χάλια του παιδιού μας». Είναι τόσο επώδυνη αυτή η ντροπή και τόσο επιθυμητή η καλή κοινωνική εικόνα και κυρίως η καλή θρησκευτική και εκκλησιαστική εικόνα.
Εχουμε διδαχθεί -και το πιστέψαμε πολύ- ότι στον εκκλησιαστικό χώρο πρέπει να είμαστε πολύ καθωσπρέπει άνθρωποι. Κι όταν σκάσει μια βόμβα στο σπίτι για οποιοδήποτε πρόβλημα του παιδιού, του άντρα ή της γυναίκας, οι υπόλοιποι νιώθουν απαίσια. Δεν ξέρω αν είναι πολλοί αυτοί που μπορεί να προσπεράσουν τη γνώμη και τα σχόλια του κόσμου και να κοιτάνε μόνο την ψυχή του αγαπημένου τους ανθρώπου με καθαρή πατρική αγάπη. Και να πουν στον πληγωμένο άνθρωπό τους: «Εγώ νοιάζομαι για σένα, για τη δική σου ευτυχία και ηρεμία. Με νοιάζει η δική σου ισορροπία, όχι τι θα πουν οι άνθρωποι. Στη γειτονιά ας μας κατηγορήσουν, ας μας παρεξηγήσουν. Δεν ζούμε γι’ αυτούς. Ζούμε για τον Θεό. Απέναντί Του να ‘μαστε εντάξει και να ‘χουμε αληθινές και ειλικρινείς σχέσεις μεταξύ μας». Το ζητούμενο στην πνευματική ζωή είναι ακριβώς αυτές οι βαθιές και ουσιαστικές σχέσεις. Εχουμε τέτοιες σχέσεις εμείς, εσύ κι εγώ; Εμείς που λέμε ότι είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Ετσι νομίζουμε. Οτι είμαστε μέσα στην Εκκλησία.
Είμαστε όμως στ’ αλήθεια άνθρωποι του Θεού; Ξέρεις πόσοι άνθρωποι αυτή τη στιγμή, χωρίς να το ξέρουν, είναι μέσα στην Εκκλησία; Σωματικά είναι εκτός. Η ψυχή τους όμως είναι μέσα, χωρίς να το καταλαβαίνει. Η προδιάθεσή τους, η ψυχική κατάστασή τους, η ποιότητα της καρδιάς τους, όλα αυτά είναι μέσα στην Εκκλησία. Ομως τα σώματά τους είναι έξω. Βρίσκονται σε κέντρα, ξενυχτούν, αλητεύουν, γυρνούν στους δρόμους, χωρίς να ξέρουν τι ζητούν. Παίρνουν ναρκωτικά, μπλέκουν με κοπέλες, με αγόρια, με περίεργες καταστάσεις, με διάφορα κυκλώματα.
Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ κοντά στο να βρουν τον Θεό. Τους χωρίζει μια λεπτή γραμμή από το να Τον αναζητήσουν με γνήσιο και ταπεινό τρόπο. Και να πουν: «Θεέ μου, ελέησέ με, βοήθησέ με. Χάνομαι. Αγκάλιασέ με, ζέστανέ με». Είναι πολύ κοντά στο να δεχτούν αυτή την αγκαλιά και να γίνουν καινούργιοι άνθρωποι. Μεταμορφωμένοι, ταπεινωμένοι, με γλυκύτητα στην καρδιά και μ’ έναν γλυκασμό στο πρόσωπο.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
