Το μήλο που έπεσε κάτω από τη μηλιά

Η ίδια, και ενώ όλη η Ελλάδα φούσκωνε από υπερηφάνεια για το κορίτσι από τη Δράμα που κατακτούσε την κορυφή, δεν δίστασε -λίγη ώρα μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο πυροβόλο σπορ πιστόλι από 25μ.- να εξομολογηθεί: «Το “ευχαριστώ” μου για όλα όσα έχω πετύχει σήμερα και όσα πρόκειται μελλοντικά να πετύχω ανήκει αποκλειστικά στον πατέρα μου και προπονητή μου. Είναι ο άνθρωπος που με μύησε στη σκοποβολή στην ηλικία των 12, με έκανε μια αθλήτρια που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μπορώ να γίνω, με έκανε να βρω σημεία μεγάλης δύναμης, θάρρους και αντοχής του χαρακτήρα και του εαυτού μου που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι έχω. Και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να με στηρίζει και να βρίσκεται πάντα μπροστά μου, να αντιστέκεται σαν βράχος στις δυσκολίες και στα εμπόδια που υπάρχουν ή προκαλούνται, για να μένω εγώ άτρωτη».

Η επιτυχία της, πραγματικό κατόρθωμα. Η 20χρονη ολυμπιονίκης (γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1996, στη Δράμα), που ανήκει στον Ωρίωνα Θεσσαλονίκης, έγινε η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που καταφέρνει να πάρει δύο μετάλλια στην ίδια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

Αθόρυβη, αλλά ουσιαστική ήταν η παρουσία της μητέρας της. Η Φωτεινή Χριστοδούλου ήταν πάντα εκεί, όποτε τη χρειαζόταν η οικογένειά της: ο άνδρας της και τα δύο παιδιά της, η Αννα και ο 17χρονος σήμερα αδελφός της Διονύσης, επίσης αθλητής της σκοποβολής. Λειτουργούσε ως κυματοθραύστης, όταν η σκληρή καθημερινότητα μιας μέσης ελληνικής οικογένειας και οι υψηλές απαιτήσεις του πρωταθλητισμού δημιουργούσαν πίεση και εντάσεις.

Η μητέρα αυτή δεν δίστασε να ξεσπάσει, ομολογώντας δημόσια: «Είμαι πολύ περήφανη. Η επιτυχία ήρθε από σκληρή δουλειά από την κόρη και τον σύζυγό μου. Είναι δικαίωση των κόπων τους για όλη την προσπάθεια που κατέβαλαν όλον αυτόν τον καιρό. Οι δυσκολότεροι αγώνες δόθηκαν εκτός αγωνιστικών χώρων. Για να μην πω ότι ήταν μηδενική, η στήριξη από την Πολιτεία ήταν ελάχιστη. Κάποιες στιγμές έπρεπε να παλέψουμε για τα αυτονόητα και έπρεπε να δοθούν σκληρές μάχες γι’ αυτό. Δεν υπάρχει καν σκοπευτήριο – προπονείται σε ένα νταμάρι (σ.σ.: στους πρόποδες του λόφου Κορυλόβου). Για πολλά χρόνια, ο άνδρας μου δεν μπορούσε να συνοδεύει την κόρη μας στους αγώνες».

Η Κορακάκη, φοιτήτρια σήμερα της Ειδικής Αγωγής στο ΠΑΜΑΚ, παραδέχεται ότι η σκοποβολή είναι… οικογενειακή υπόθεση. Ο αδελφός της Διονύσης βαδίζει στα χνάρια της και όλα δείχνουν ότι μπορεί να χαρίσει κι αυτός μεγάλες στιγμές στην Ελλάδα στο άθλημα της σκοποβολής.

Οσο για τη συμβουλή της: «Θέλει γερά νεύρα, γιατί οι συνθήκες είναι δύσκολες. Να μην το βάζουν κάτω. Να βρουν τον σωστό άνθρωπο, έναν προπονητή, έναν μέντορα, κι αν έχουν ατσάλινη θέληση μπορούν να καταφέρουν τα πάντα».

Η εξομολόγηση «δημοκρατία», το 2014

Πριν από δύο χρόνια, όταν κανείς δεν είχε ασχοληθεί με την άγνωστη τότε 18χρονη μαθήτρια από τη Δράμα, η «δημοκρατία» την είχε αναζητήσει και μίλησε μαζί της λίγο μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Μόσχας. Σε εκείνη την εξομολόγησή της, τον Μάρτιο του 2014, και όταν η σκοποβολή ήταν άγνωστη λέξη για πολλούς, η Κορακάκη είχε αναφέρει μεταξύ άλλων: «Θέλω να αφιερώσω την επιτυχία σ’ εμένα, που στερήθηκα πολλά, και στους γονείς μου. Είμαι χαρούμενη και νιώθω ιδιαίτερα υπερήφανη που τίμησα την Ελλάδα. Σε κάθε διοργάνωση κουβαλάω την Ελλάδα μέσα μου και θέλω να κάνω υπερήφανους τους συμπατριώτες μου. Οταν τελείωσε ο τελικός, ένα πράγμα είχα στο μυαλό μου: τη στιγμή που θα ανέβω στο βάθρο, θα κυματίζει η ελληνική σημαία και θα ακουστεί ο εθνικός μας ύμνος. Οπως κι έγινε. Τιμή, συγκίνηση και περηφάνια»!

Η χρυσή ολυμπιονίκης πια είχε τότε μοιραστεί μαζί μας τα όνειρά της: «Θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με την ψυχολογία – είναι άρρηκτα δεμένη και με τη σκοποβολή. Ευτυχώς, υπάρχει ο νόμος για τους πρωταθλητές που μπαίνουν στο πανεπιστήμιο με τόσο μεγάλες επιτυχίες. Μου έδωσε την ευκαιρία να τιμήσω τα χρώματα της Ελλάδας».
Στη «δημοκρατία» είχε μιλήσει και ο πατέρας της Τάσος Κορακάκης. Με υπερηφάνεια είχε πει: «Η Αννα αγαπά αυτό που κάνει, είναι μια πραγματική μαχήτρια και έφτασε δίκαια στην κορυφή». Δύο χρόνια μετά, όλη η Ελλάδα μιλά γι’ αυτούς – και όχι άδικα.