Μια 14χρονη έβαλε «γκολ στη φτώχεια» με τη φανέλα της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στην ΑυστρίαΑπό την
Κέλλυ Φαναριώτη
Είχα πολύ άγχος, αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο τα ξέχασα όλα κι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έμαθα να παίζω με τους κανόνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου και πέρασα πολύ όμορφα. Η Εθνική Αστέγων μού προσφέρει πολλά, αλλά κυρίως το συναίσθημα ότι ανήκω κάπου».
Με τα παραπάνω λόγια η 14χρονη Αγγελική, η οποία ζει σε ορφανοτροφείο, περιγράφει στη «δημοκρατία» την εμπειρία της από τη συμμετοχή της στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κοινωνικού Ποδοσφαίρου, που διεξήχθη στο Γκρατς της Αυστρίας από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου. Με κεντρικό σύνθημα «Γκολ στη φτώχεια», 14 ομάδες, αποτελούμενες από ανθρώπους που βιώνουν τον αποκλεισμό σε 11 χώρες της γηραιάς ηπείρου, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό περνώντας παράλληλα το πανανθρώπινο μήνυμα της χαράς που προσφέρει ο αθλητισμός.
Η Ελλάδα, την οποία εκπροσωπούσε η Εθνική Ποδοσφαίρου Αστέγων Γυναικών, κατέκτησε την 6η θέση στο τουρνουά, το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εράσμους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και διοργανώθηκε από το Ιδρυμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων και την αυστριακή πρωτοβουλία «Goal-Caritas».
Ηταν η πρώτη φορά που η Αγγελική συμμετείχε σε διεθνή αγώνα, μια και το νεαρό της ηλικίας της δεν της επέτρεπε να πάρει μέρος σε προηγούμενους αγώνες. «Μέχρι πρότινος έπαιζα μόνο εντός Ελλάδας, αλλά η φετινή εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη. Ημουν πολύ συγκεντρωμένη στον στόχο και με τα υπόλοιπα κορίτσια της ομάδας υπήρχε απίστευτο δέσιμο» σημειώνει. Οπως λέει, παρότι τραυματίστηκε, είναι κάτι που θα έκανε ξανά με ευχαρίστηση και παροτρύνει ανθρώπους που δεν ξέρουν για την Εθνική Αστέγων να ενημερωθούν και να μπουν στην ομάδα.
Ελενα: «Η συμμετοχή μου με έκανε καλύτερο άνθρωπο»
Εξίσου ιδιαίτερη ήταν η εμπειρία του τουρνουά και για την 21χρονη Ελενα, η οποία ζει σε δομή αστέγων. Εχοντας συμμετάσχει κατά το παρελθόν σε αγώνες σε Βουλγαρία και Φινλανδία με την Εθνική Αστέγων, φέτος δεν είχε τόσο άγχος. «Ημουν πιο άνετη από ποτέ και πήγα πολύ καλά. Ολα τα κορίτσια της ομάδας είμαστε αγαπημένα κι αυτό βγήκε και στους αγώνες» δηλώνει. Οταν πριν από περίπου ενάμιση χρόνο την ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της δομής στην οποία ζει για την Εθνική Αστέγων, δεν φανταζόταν πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα άλλαζε η στάση ζωής της. «Είχα πολύ ελεύθερο χρόνο κι αποφάσισα να το δοκιμάσω. Η συμμετοχή μου στην ομάδα αυτή με έκανε καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να διαχειρίζομαι με σύνεση τις νίκες και τις ήττες στη ζωή μου, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Εμαθα να σέβομαι τις ανάγκες των άλλων και να ξεπερνώ τον εαυτό μου» καταλήγει.
