«Δεν υπάρχει χώρα που να ονομάζεται Κύπρος. Υπάρχει η τοπική διοίκηση της Νότιας Κύπρου. Επειδή υπάρχει Βόρεια Κύπρος και μια πράσινη γραμμή υπάρχει μεταξύ τους». Αυτά τα ανήκουστα φέρεται ότι είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ. Ταγίπ Ερντογάν σε συνέδριο στην Πολωνία, ο οποίος πρόσθεσε στο εκρηκτικό μείγμα των δηλώσεών του το ακόλουθο εξωφρενικό: «Η “ελληνοκυπριακή διοίκηση” έγινε δεκτή στην Ε.Ε. για πολιτικούς λόγους και όχι επειδή ήταν εναρμονισμένη με τους ευρωπαϊκούς νόμους». Δεν είναι η πρώτη φορά που ανώτατος κρατικός αξιωματούχος της γειτονικής χώρας ρίχνει το γάντι στον Ελληνισμό, αμφισβητώντας την ίδια την υπόσταση της Μεγαλονήσου και προωθώντας την επεκτατική ατζέντα της Τουρκίας. Αυτού του τύπου οι τοποθετήσεις είναι, δυστυχώς, συνηθισμένες και η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να εκπλήσσεται, αλλά να αντιδρά όπως πρέπει: με πράξεις και όχι λόγια.
Οταν ένας στυγνός δυνάστης, που κυβερνά απολυταρχικά, κατέχει εδάφη που δεν του ανήκουν, είναι υπόλογος για ολοκαυτώματα, γενοκτονίες και φριχτά εγκλήματα πολέμου και προκαλεί αρνούμενος την κρατική οντότητα της Κύπρου, δεν χαριεντίζεσαι μαζί του ούτε δηλώνεις ότι είσαι πρόθυμος να τον… εντάξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Πολλώ δε μάλλον δεν συναινείς στην ενεργοποίηση ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών πρωτοκόλλων για χάρη του.
Απαιτείς να ανακαλέσει, να συμμορφωθεί πλήρως με τους νόμους και τις αξίες της Ε.Ε., να αναγνωρίσει -όπως ήδη θα όφειλε να έχει κάνει- την Κυπριακή Δημοκρατία και να αποσύρει άμεσα τα στρατεύματα κατοχής από το νησί. Επίσης, στο πλαίσιο της καλής γειτονίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αξιώνεις να αποζημιώσει ηθικά και υλικά τα θύματα των πολιτικών που έχει εφαρμόσει.
Στην Ελλάδα, έως τώρα, ακολουθείται ακριβώς η αντίθετη τακτική: εκείνη του κατευνασμού του «θηρίου», επειδή μερικοί έχουν τη φρούδα ελπίδα ότι θα… ηρεμήσει όταν «χορτάσει».
Οπως είναι φυσικό, το «θηρίο» δεν χορταίνει ποτέ και κάθε ελληνικό βήμα προς τα πίσω το αξιοποιεί για να προελαύνει. Αυτονόητα τα παραπάνω, αλλά φευ, τη διπλωματία της χώρας χειρίζεται ο Βαγγέλης Βενιζέλος…
