Δεξαμενές σκέψης χωρίς λογισμό

Η «κυριακάτικη δημοκρατία» έγραφε σε άρθρο της: «Γιατί η Δύση στηρίζει (εμμέσως) τον Ασαντ αλλάζοντας “γραμμή”. Πώς ο Σύριος ηγέτης γίνεται πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος, αφού (κυρίως) οι ΗΠΑ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι εξτρεμιστές αντικαθεστωτικοί απειλούν όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Το τέλος του πολέμου πλησιάζει».
Το ρεπορτάζ της εφημερίδας μας, με εμπεριστατωμένη ανάλυση και παράθεση αμάχητων επιχειρημάτων και σημαντικών πηγών από τα ΜΜΕ Ευρώπης και Αμερικής, καταδείκνυε αυτό που όλοι έχουν υποπτευθεί: η πολιτική ελίτ της Δύσης, για μια επιπλέον φορά, «πόνταρε» σε λάθος «άλογο» και διασύρθηκε, θέτοντας παράλληλα σε κίνδυνο τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων αθώων πολιτών.
Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι, στο πλαίσιο μιας εκπληκτικά ηλίθιας και εγκληματικής «έμπνευσης», αποπειράθηκαν να αναδιανείμουν τις σφαίρες επιρροής στον πλανήτη συνεργαζόμενοι με ισλαμιστές τρομοκράτες, εγκληματίες του χειρίστου είδους. Δίχως αιδώ, δίχως αναστολές και δίχως σεβασμό στις παραδοσιακές αξίες που κατέστησαν τον πολιτισμό μας πρωτοπόρο, προσπάθησαν να υπονομεύσουν το καθεστώς Ασαντ, αξιοποιώντας ως αιχμή του δόρατος την… Αλ Κάιντα!
Ως αποτέλεσμα της απόπειρας συλλογικής αυτοκτονίας ήρθε το αναμενόμενο: Αντί να πέσει η κυβέρνηση Ασαντ, να κινδυνεύσουν με αποσταθεροποίηση οι κυβερνήσεις σε ευρωπαϊκές χώρες (αλλά και εκείνη των ΗΠΑ) λόγω της αναμενόμενης μαζικής «εισαγωγής» εμπειροπόλεμων τρομοκρατών από τα πεδία των μαχών της Συρίας!
Με λίγα λόγια, οι «ειδήμονες» της γεωπολιτικής στις αδρά αμειβόμενες δεξαμενές σκέψεις και στα ινστιτούτα στρατηγικών μελετών κατόρθωσαν το ακατόρθωτο: Να στηρίξουν, να χρηματοδοτήσουν και να εκπαιδεύσουν τρομοκράτες, που θα κληθούν στη συνέχεια να αντιμετωπίσουν – αφού πρώτα η «επένδυσή» τους θα έχει πάει… στράφι!
Αυτά τα think tanks αποτελούν έναν από τους βασικότερους κινδύνους για το σύνολο των χωρών της Δύσης. Η πολιτική τους στηρίζεται σε μια ανήθικη και φτηνή θέαση του κόσμου. Δεν έχουν καμιά επαφή με οποιοδήποτε αξιακό σύστημα και νομίζουν ότι οι λαοί είναι εργαλεία προς επίτευξη άνομων επιδιώξεων.
Γι’ αυτό η πραγματικότητα επιμένει να τους εκδικείται με απανωτά ατιμωτικά «στραπάτσα».