Η σταθερότητα της αστάθειας

Τις τελευταίες ημέρες έχει «διαχυθεί» σε διάφορα ΜΜΕ μια αίσθηση… ανασφάλειας για τη μοίρα του εθνικά ολέθριου ΠΑΣΟΚ και τη σταδιοδρομία του ηγετίσκου του Βαγγέλη Βενιζέλου. Κείμενα παραπολιτικού χαρακτήρα και αναλύσεις της τρέχουσας επικαιρότητας, βασιζόμενα σε σχετικές δηλώσεις του αποτυχημένου διαδόχου του Παπανδρέου, επισημαίνουν στους πολίτες τον «κίνδυνο» που υποτίθεται ότι συνεπάγεται για την πατρίδα ο αναπόφευκτος καταποντισμός του κόμματος του Μνημονίου, του ΔΝΤ, της υποτέλειας.
«Αν πέσει κάτω από 10% στις εκλογές, τότε θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση – με ό,τι θα σημάνει αυτό για την κυβερνητική σταθερότητα» σχολιάζουν οι δημοσιολόγοι. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι μερικοί άνθρωποι, είτε λόγω αφέλειας είτε εξυπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα, έχουν συνδέσει την ύπαρξη του κ. Βενιζέλου στην κυβέρνηση με την προκοπή και την ασφάλεια της Ελλάδας!
Γιατί γίνεται όλος αυτός ο θόρυβος; Στο ερώτημα απάντησε η εφημερίδα μας: «Τον ύστατο εκβιασμό επιχειρεί ο Βενιζέλος σε μια απέλπιδη προσπάθεια να πείσει ότι το δικό του πολιτικό τέλος θα σημάνει και το τέλος της κυβέρνησης. […] Για άλλη μια φορά ο πολιτικός που μέχρι χθες έκανε τον ρυθμιστή της σταθερότητας μεταμορφώνεται, ομολογώντας ότι είναι ο αδύναμος κρίκος της κυβέρνησης».
Οσοι αναπαράγουν τους πολιτικούς εκβιασμούς που στόχο έχουν να παρατείνουν την επιρροή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση λησμονούν ότι ο κ. Βενιζέλος είναι ο πολιτικός που κατέστρεψε τους μικροομολογιούχους με το «κούρεμα» των ομολόγων, επέβαλε το χαράτσι των ακινήτων στα τιμολόγια της ΔΕΗ και κυκλοφορεί ακόμα με την κρατική θωρακισμένη λιμουζίνα των 750.000 ευρώ.
Οσοι καταστροφολογούν με την αναπόδραστη απόσυρση του ΠΑΣΟΚ στο νεκροταφείο των πολιτικών ελεφάντων της πατρίδας μας αποσιωπούν το γεγονός της «αλλεργίας» την οποία προκαλεί το άκουσμα του ονόματός του στους ψηφοφόρους της Ν.Δ.
Επιπλέον, το πολιτικό σύστημα της πολύπαθης χώρας μας, αποδεχόμενο (έστω εν μέρει) τούτη την αντίληψη περί… σταθερότητας, αποδεικνύεται αφόρητα αυτοαναφορικό – άρα εντελώς εκτός εποχής και πραγματικότητας. Κάποιοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως…