Oι παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρξιακό – όχι η επικοινωνία, ο αρχηγός του που δεν μπορεί να πείσει ή τα στελέχη του που αρέσκονται στις διαφωνίες και τις αλληλοαναιρέσεις. Αυτό το πολυπρισματικό μόρφωμα που συντέθηκε από ετερόκλητα σχήματα του αριστερίστικου χώρου δεν γνωρίζει τι είναι, τι εκπροσωπεί, τι θέλει να πράξει και για ποιους λόγους οφείλει να πολιτευτεί!
Εκείνοι που συνήθισαν να εντυπωσιάζουν αφελείς με αοριστίες όπως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» δείχνουν να… στριμώχνονται άσχημα, όταν κληθούν να τον περιγράψουν, πολλώ δε μάλλον να τον διαμορφώσουν και ύστερα να τον διαχειριστούν.
Κι όμως, στην πολιτική όσοι υπόσχονται λύσεις, μεταβολές, στασιμότητα, επαναστάσεις, ανακωχές και εν γένει οτιδήποτε έχει να κάνει με τον δημόσιο βίο οφείλουν να είναι συγκεκριμένοι. Μπορεί όσα έχουν κατά νου να μην υλοποιηθούν κατά γράμμα, αλλά τουλάχιστον οι πολιτικοί έχουν την υποχρέωση να τα έχουν σχεδιάσει λεπτομερώς. Αλλιώς, το έσω χάος που θα επικρατήσει στη συνείδηση του ανερμάτιστου πολιτικάντη θα διαχυθεί στην κοινωνία με απρόβλεπτα και δυσάρεστα αποτελέσματα.
Αλλον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατά νου ο κ. Λαφαζάνης και ο κ. Στρατούλης και άλλον ο κ. Σταθάκης ή ο κ. Παπαδημούλης. Αλλη αντιμετώπιση των αποταμιεύσεων των καταθετών και των μεσαίων εισοδημάτων θα ήθελε ο κ. Γλέζος (με τον «αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό») και άλλη θα πρότεινε ο κ. Μηλιός. Το ίδιο και σε πολύ πιο έντονο βαθμό ισχύει για τα Μνημόνια, που άλλοτε «σκίζονται» από τα προβεβλημένα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης και άλλοτε εξυπηρετούνται – μέχρι νεωτέρας.
Το ίδιο ισχύει για τα εθνικά ζητήματα, τις συντάξεις, τον κατώτατο μισθό, τους δημοσίους υπαλλήλους και όλα τα υπόλοιπα θέματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Η αστάθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι άποψη!
Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν μπορεί να πορευτεί έτσι, στα τυφλά και με βάρκα την ελπίδα. Το έχει ξανακάνει τούτο το πείραμα και κατέληξε στους Τιτανικούς του κ. Παπανδρέου και του κ. Παπακωνσταντίνου.