Νόμος η ισχύς του εργολάβου

Δεν χρειάστηκε να ενσκήψει στη ζωή μας το Μνημόνιο για να αντιληφθούμε ότι υπάρχει μια ολιγοπρόσωπη κάστα επαγγελματιών που κάνει ό,τι θέλει στην Ελλάδα: Οι μεγαλοκατασκευαστές, οι εργολάβοι δημόσιων έργων, εκείνοι που αναλαμβάνουν την κατασκευή οδικών αξόνων και καταβροχθίζουν λεόντειες μερίδες από το κρατικό χρήμα. Η χυδαία επέλασή τους στην καθημερινότητά μας δεν περιορίστηκε στους δρόμους και στις μεγάλες κατασκευές. Ούτε αρκέστηκαν αυτοί οι άνθρωποι στα χρήματα που τους προσφέρουν οι πολίτες διά της φορολογίας.
Ηθελαν (και το πέτυχαν) να λαμβάνουν απευθείας χρήματα από τους ιδιώτες -δίχως τη μεσολάβηση του κράτους. Ακολούθησαν την πεπατημένη: τα διόδια! Διόδια για δρόμους ατελείς, διόδια για εθνικές οδούς που δεν έχουν ακόμη κατασκευαστεί, διόδια για καρόδρομους, διόδια παντού.
Επίσης, η επίγνωση των κατασκευαστών ότι η πολιτική τάξη της χώρας τηρεί εμφανώς μια δουλοπρεπή στάση απέναντι σε όσους θεωρούνται ισχυροί τους αποθράσυνε. Μύρισαν αίμα και εν καιρώ περικοπών αποφάσιζαν την αύξηση του κόστους των διοδίων, υπογράφοντας αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεις με το κράτος. Οι υπουργοί που… πρότειναν τις αυξήσεις στα κόστη των διοδίων έπαιζαν απλώς διακοσμητικό ρόλο. Εκείνον του μεσολαβητή και του φέροντος την τυπική ευθύνη για την ασκούμενη πολιτική.
Το πιο πρόσφατο κρούσμα στον νεοελληνικό τραγέλαφο είναι η δημιουργία σταθμού διοδίων Σχηματαρίου – Χαλκίδας. Οπως έγραψε η εφημερίδα μας «τα έσοδα από αυτά τα διόδια δεν θα πηγαίνουν, όπως θα ήταν φυσιολογικό, για τη δημιουργία μεγάλων έργων στον νομό Ευβοίας, αλλά θα χρηματοδοτούν τον Ε-65, την εθνική δηλαδή Λάρισας – Ιωαννίνων. Δηλαδή, με απλά λόγια θα πληρώνουν οι Χαλκιδαίοι ή γενικότερα οι επισκέπτες της Χαλκίδας και της Εύβοιας τον δρόμο για να πάνε κάποιοι στα Γιάννενα!».
Σε ζητήματα ισχύος και χρήματος η εκτελεστική εξουσία, η νομοθετική (και ενίοτε η δικαστική) ουδέποτε είχαν αναστολές. Δικαιώνουν τους ισχυρούς. Τελευταία το πράττουν δίχως καν να τηρούν τα προσχήματα. Η υλική αδυναμία στην Ελλάδα έχει προ πολλού ποινικοποιηθεί.