Ιστορία επιτυχίας παιδιών με ασιτία

Από το πρώτο έτος της υπαγωγής της χώρας μας στη μέγκενη του Μνημονίου είχαν δημοσιοποιηθεί ιστορίες περιστατικών ακραίας φτωχοποίησης του πληθυσμού. Μια σειρά από περιστατικά λιποθυμιών μαθητών από ασιτία έκανε μεγάλη εντύπωση στην κοινή γνώμη, συγκλόνισε όλους τους ευαίσθητους συμπολίτες μας, αλλά δεν ευαισθητοποίησε ούτε στο ελάχιστο τους πολιτικούς που προώθησαν τον εκμηδενισμό των εισοδημάτων και της αξιοπρέπειας του λαού μας. Εκείνοι ισχυρίζονταν ότι δεν είχαν σημειωθεί λιποθυμίες μαθητών (λόγω ασιτίας) στα σχολεία και όλα όσα μάθαιναν οι Ελληνες ήταν ψέματα των «ανεύθυνων» δυνάμεων που «συκοφαντούσαν» την εθνική προσπάθεια…
Εχουν περάσει τεσσεράμισι χρόνια από την αποφράδα ημέρα του διαγγέλματος Παπανδρέου στο Καστελόριζο και οι αναφορές, τα ρεπορτάζ και οι προσωπικές αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων για παιδιά που χάνουν τις αισθήσεις τους λόγω πείνας στα σχολεία δεν έχουν μειωθεί. Το αντίθετο γίνεται. Είναι πιο συχνά κι από τις φθινοπωρινές αλλαγές του καιρού.
Η «δημοκρατία» σε ρεπορτάζ της αποκάλυψε περιστατικά που λαμβάνουν χώρα στην Κρήτη. Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας μας αναφερόταν ότι οι εκπαιδευτικοί στα δημοτικά, στα γυμνάσια και τα λύκεια του Ηρακλείου Κρήτης αντικρίζουν καθημερινά «σκηνές Κατοχής με παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στις τάξεις ή στα προαύλια των σχολείων. […] Σύμφωνα με την αντιδήμαρχο Κοινωνικής Πολιτικής Αθηνά Σπαντιδάκη – Κοχιαδάκη, από τις αρχές του σχολικού έτους έως σήμερα έχουν καταγραφεί επισήμως πέντε λιποθυμίες μαθητών».
Τα επισήμως καταγεγραμμένα περιστατικά είναι πέντε, αλλά η επικοινωνία των στελεχών της Κοινωνικής Υπηρεσίας του δήμου Ηρακλείου «με διευθυντές σχολείων, δασκάλους και καθηγητές» δείχνει «ότι τα κρούσματα είναι πολύ περισσότερα».
Η πραγματικότητα γύρω μας κραυγάζει και ορισμένοι υποκρίνονται ότι δεν ακούν κάτι. Η πείνα και η ανέχεια θερίζουν τους Ελληνες και όσοι έχουν σπείρει τη δυστυχία μιλούν για «ιστορίες επιτυχίας» και άλλα εύηχα και ανύπαρκτα.
Η κακοδαιμονία που έχει πλήξει την πατρίδα μας θα πάψει την ίδια στιγμή που θα σταματήσει να εφαρμόζεται η συνταγή που σκοτώνει τον ασθενή…