Πάντα έχει πιο κάτω στου κακού τη σκάλα. Πάντα μπορεί η επίγεια ζωή να μετατραπεί σε δαντική κόλαση. Πάντα οι πολιτικές επιλογές και η αναλγησία των διαχειριστών των κοινών υποθέσεων μπορούν να ξεπεράσουν σε ζόφο τους πιο μαύρους εφιάλτες. Μία από τις πολλές αποδείξεις των προαναφερθέντων διαβάσαμε στη «δημοκρατία». Αφορούσε τον γολγοθά που ανεβαίνουν οι καρκινοπαθείς στην πατρίδα μας.
Το ρεπορτάζ της εφημερίδας μας παρουσίαζε τα αποτελέσματα πανελλαδικής έρευνας με τίτλο «Επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη ζωή των καρκινοπαθών», που διεξήχθη από τον επίκουρο καθηγητή Πολιτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Κυριάκο Σουλιώτη για λογαριασμό του Συλλόγου Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων και Ιατρών Αθηνών.
Τα ψυχρά νούμερα δείχνουν την κατάσταση ως έχει: «Από τους 426 ασθενείς που συμμετείχαν στην έρευνα, η οποία έγινε τηλεφωνικά από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο, το 30,5% δηλώνει ότι αντιμετωπίζει εμπόδια στην πρόσβαση στον γιατρό, ενώ το 25,4% δηλώνει ότι αντιμετωπίζει εμπόδια και στη θεραπεία. Την ίδια στιγμή, το 68% των ασθενών απαντά ότι έχει περιορίσει δραστικά τις δαπάνες του σε είδη πρώτης ανάγκης, με τους μισούς εξ αυτών να ζουν με δανεικά».
Τα υπόλοιπα στοιχεία από την έρευνα που παρουσίασε η «δημοκρατία» είναι εξίσου δυσοίωνα με όσα παρατέθηκαν προηγουμένως. Η πιο ευαίσθητη και δοκιμαζόμενη κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως είναι εκείνη που αντιμετωπίζει επικίνδυνες ασθένειες και ταυτοχρόνως βρίσκεται σε οικονομική ένδεια.
Ειδικά οι καρκινοπαθείς, λόγω των πολλών κρουσμάτων και της εξέλιξης της νόσου τους αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, πρέπει να εξυπηρετούνται με απόλυτη προτεραιότητα.
Είθισται, ανεξαρτήτως χώρας, καθεστώτος και εποχής, αυτή η κατηγορία των ασθενών να αντιμετωπίζεται με κατανόηση από το κράτος – όσο ανάλγητο κι αν είναι αυτό στις υπόλοιπες εκδηλώσεις του. Η ανθρώπινη μοίρα είναι κάτι που ξεπερνά τις πολιτικές και τις ταξικές διαφορές.
Ομως στη μνημονιακή Ελλάδα δεν υπάρχει σεβασμός, μέριμνα και στοργή για τίποτα και για κανέναν. Οι σταυρωτές των ασθενών κυριαρχούν…
