Τα θολά νερά του Ποταμιού

Η έλλειψη Παιδείας, που ταλανίζει μεγάλο ποσοστό από τον παγκόσμιο πληθυσμό, χαρακτηρίζει, δυστυχώς, και ένα σεβαστό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Μπορεί εδώ να συστηματοποιήθηκαν οι διάσπαρτες πληροφορίες σε επιστήμη, να γεννήθηκαν το θέατρο, η φιλοσοφία και η δημοκρατία, αλλά οι υψηλές έννοιες και οι αρετές δεν αποτελούν κτήμα όλων των πολιτών. Ορισμένοι κρίνουν με βάση την τηλεοπτική εικόνα, τις ρηχές εντυπώσεις και τις απόψεις όσων δημιούργησαν το ελληνικό πρόβλημα για τον τρόπο της… επίλυσής του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η εκλογή ορισμένων απερίγραπτων προσωπικοτήτων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο οφείλεται στην προϋπηρεσία τους στον ιλαρό κόσμο του θεάματος.
Στην προαναφερθείσα συνομοταξία ανήκουν ο Σταύρος Θεοδωράκης και το προσωποπαγές μόρφωμά του, το οποίο αποκαλείται «Το Ποτάμι». Αυτό το κόμμα είναι δημιούργημα της τηλεόρασης και των σκοτεινών μορφών της ημεδαπής διαπλοκής, και επιδιώκει να αποκτήσει ρυθμιστική θέση στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, λειτουργώντας ως εργαλείο αποσυμπίεσης της εύλογης λαϊκής δυσφορίας.
Ενώ ευαγγελίζεται έναν σύγχρονο «πατριωτισμό», οι θέσεις του στα εθνικά ζητήματα είναι ακριβώς εκείνες που εξυπηρετούν όσους έχουν αξιώσεις από την Ελλάδα: τους Τούρκους, τους Σκοπιανούς, τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους. Οι θέσεις του για τη διαπραγμάτευση, το Μνημόνιο και την ενδεδειγμένη στάση που πρέπει να ακολουθήσει η πατρίδα μας θα μπορούσαν να προσυπογραφούν και από την κ. Μέρκελ!
Ενώ υποτίθεται ότι αποτελεί μια λογική και ψύχραιμη επιλογή αντίδρασης των Ελλήνων απέναντι στο μεταπολιτευτικό καθεστώς της διαφθοράς και της παρακμής, ο ιδιοκτήτης του κόμματος κ. Θεοδωράκης δεν έχει πάψει ούτε λεπτό να υποστηρίζει ότι είναι πρόθυμος και έτοιμος να συνεργαστεί με εκείνους οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια.
Ο οπορτουνισμός του πρώην τηλεαστέρα και απόμαχου εστιάτορα ιδιοκτήτη του Ποταμιού μόνο με ένα χαρακτηριστικό του μπορεί να συγκριθεί: με την κάκιστη χρήση της ελληνικής γλώσσας! Τα ελληνικά του κ. Θεοδωράκη είναι φτωχότερα και από εκείνα του Γ. Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη. Αυτό, αναμφίβολα, αποτελεί κατόρθωμα!