Είναι κρίμα να κατέχουν σημαντικά αξιώματα άτομα που πρωταγωνιστούν στη διατύπωση ανοησιών. Είναι άδικο για τον ελληνικό λαό οι πολιτικοί του να επιτίθενται στην κοινή λογική, αντί να την υπερασπίζονται ανυποχώρητα. Είναι, επίσης, ανησυχητική η ανοχή που απολαμβάνουν από τους ανωτέρους τους αυτοί οι τύποι.
Ο λόγος γίνεται για τον ανεκδιήγητο και εν πολλοίς επικίνδυνα ιδεοληπτικό υπουργό Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά, ο οποίος επιτίθεται στην ίδια την έννοια της αριστείας στην παιδεία και είπε για τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία ότι είναι ένα εγχείρημα που «μοιάζει έως και χιτλερικό»! Απίστευτο κι όμως αληθινό.
Η «δημοκρατία» σε άρθρο της για το θέμα που προέκυψε με την επίθεση του κ. Μπαλτά στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία παρέθεσε και μια μνημειωδώς παράλογη δήλωσή του: «Η αριστεία μοιάζει με “ρετσινιά” καθώς αν αριστεύσεις, είσαι αναγκασμένος να είσαι αντάξιος αυτής της έννοιας διαρκώς, ενώ αν αποτύχεις, σε κυνηγάει η αποτυχία».
Ισως ο ίδιος, στην κατάσταση συγχύσεως που βρίσκεται, να μην το αντιλαμβάνεται, αλλά οι συνάδελφοί του στο υπουργικό συμβούλιο και ο πρωθυπουργός σίγουρα καταλαβαίνουν ότι ο κ. Μπαλτάς ρίχνει νερό στον μύλο των χιτλερικών, εκστομίζοντας τέτοιες ανοησίες. Αν ταυτίζει κάτι εγνωσμένης αξίας και προσφοράς στον τόπο, όπως τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία, με τον χιτλερισμό, χάνουν μεν τα πρώτα σε εντυπώσεις, αλλά κερδίζει ο δεύτερος.
Ο κ. Μπαλτάς από τη μία συνδέει την έννοια της αριστείας με τον αιμοσταγή γενοκτόνο Γερμανό και είναι σαν να λέει στους νέους ότι θα πρέπει να γίνουν ναζί για να διακριθούν. Από την άλλη, έχει την αυταπάτη ότι οι αριστεύσαντες νιώθουν τις επιδόσεις τους σε κάποιον τομέα να τους στιγματίζουν σαν «ρετσινιά». Γι’ αυτό θέλει να γκρεμίσει τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία. Για να προστατεύσει το μέλλον των επιτυχημένων από το άγχος που τους προκαλεί, τάχα, η αριστεία τους.
Κι αυτός ο παράξενος άνθρωπος, με τις απερίγραπτες εμμονές, που δείχνει ότι δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε στοιχειωδώς λογική συζήτηση, είναι υπουργός Παιδείας!
Αν εφαρμοζόταν η «λογική» του Μπαλτά σε όλες τις εκδηλώσεις του συλλογικού βίου θα έπρεπε να καταργηθούν όλοι οι θεσμοί που επιβραβεύουν τους πρωτεύσαντες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, τα βραβεία Νόμπελ, οι διαγωνισμοί τραγουδιού, όλα τα σχετικά. Σύμφωνα με τον μπαλταδισμό ίσως θα έπρεπε να καταργηθούν και οι εκλογές, αφού στις δημοκρατίες η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης δίδεται στο πρώτο κόμμα και όχι σε όποιο ήρθε τελευταίο σε ψήφους.
Κι αν κάποτε ο κ. Μπαλτάς έπρεπε να χειρουργηθεί και υποχρεωνόταν να επιλέξει ανάμεσα σ’ έναν μέτριο χειρουργό κι έναν άριστο, ποιον θα διάλεγε;
