«Τα πράγματα θα φτάσουν στα άκρα». Μια φράση-κλισέ μεν, απόλυτα ορθή δε, που δεν πίστευε κανείς, μέχρι που αποδείχθηκε η ακρίβειά της. Τα άκρα είναι εδώ. Δείχνουν τα δόντια τους.
Η συνέχεια της συνύπαρξης μαζί τους παραμένει άγνωστη. Μυριάδες «ειδικοί», με πτυχία επί πτυχίων, διδακτορικές διατριβές, χιλιάδες ώρες «πτήσεων» σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και αγορεύσεις σε εθνικά Κοινοβούλια, δεν μπορούσαν (ή δεν ήθελαν) να συνειδητοποιήσουν το προφανές: δεν μπορείς και δεν δικαιούσαι να πιέζεις μέχρι ασφυξίας έναν καλοπροαίρετο λαό, φύσει δημοκρατικό και φιλελεύθερο, να ρίχνεις το βιοτικό επίπεδό του στα Τάρταρα, να «τσαλακώνεις» την περηφάνια του και να επιμένεις να εφαρμόζει την ίδια συνταγή, αναμένοντας καλύτερα αποτελέσματα.
Ηταν ηλίου φαεινότερον ότι τόση σωρευμένη πίεση, περιφρόνηση, αυθαιρεσία και αυταρχισμός θα ξεσπούσαν σαν καταιγίδα και, όπως προειδοποιεί ο Κύριος, ο ήλιος ανατέλλει «επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους».
Η Ελλάδα, η πιο γνήσια ευρωπαϊκή δύναμη όλων, κινδυνεύει να βρεθεί εκτός ευρωπαϊκής οικογένειας επειδή το «σπίτι της», η Ε.Ε., συμπεριφέρθηκε όχι σαν οικείο πρόσωπο, αλλά σαν άκαρδη μητριά, που επιδεικνύει με κάθε τρόπο την κακότητα και τον φθόνο της.
Η καχυποψία, η δυσαρέσκεια και η εχθρότητα μερίδας συμπολιτών μας απέναντι στην Ε.Ε. δεν είναι σύμπτωμα μιας αντιευρωπαϊκής ασθένειας, η οποία έπληξε σαν επιδημία τον λαό μας. Οι Ελληνες είναι συνεπείς Ευρωπαίοι, αλλά ταυτόχρονα θέλουν να επιζήσουν αξιοπρεπώς.
Υπεύθυνοι για το σημερινό αδιέξοδο είναι μερίδα φανατικών της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, που επιδιώκουν τον οικονομικό στραγγαλισμό μας, την ταπείνωση του λαού και τη γεωπολιτική «αποψίλωσή» μας.
Φυσικά, και την ύστατη στιγμή, στο «παρά πέντε» ή ακόμα και στο «και πέντε», υπάρχει η δυνατότητα επικράτησης της κοινής λογικής και της υπεράσπισης των κεκτημένων της πατρίδας μας, τα οποία με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να τίθενται σε αμφισβήτηση.
Αρκεί έκαστος εκ των εμπλεκομένων να αποδείξει ότι έχει κάτι πολύτιμο και σωτήριο: κοινή λογική.
