Χλωμές ηγεσίες και ξενοκρατία

Σαν σήμερα, το 1867, πέθανε ο Οτο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίτελσμπαχ. Το όνομα στους περισσοτέρους δεν θυμίζει κάτι, αλλά ήταν ο πρώτος βασιλεύς της Ελλάδας μετά τα 400 χρόνια σκλαβιάς. Οι Ελληνες, το 1821, επαναστάτησαν εναντίον των Τούρκων για να αποκτήσουν δικαίωμα στο αυτεξούσιον και, αντ’ αυτού, προέκυψε Βαυαρός βασιλιάς!

Αν μη τι άλλο, είναι ιστορικά ειρωνικό και ανάξιο των αιματηρότατων θυσιών του γένους μας να μην υπάρχει η δυνατότητα να ορίζουμε τη μοίρα μας, όταν όλες οι συλλογικές προσπάθειές μας έχουν μόνο ένα κίνητρο, μία επιδίωξη: την ελευθερία.

Ανεξαρτήτως της γνώμης που μπορεί να έχει κάποιος για τα έργα και τις ημέρες του Οθωνα, πρέπει να επισημανθεί ότι το ρήγμα μέσα από το οποίο περνά η ξενοκρατία ανοίγει από τις ανάξιες, ξεπερασμένες, στενόμυαλες και ιδιοτελείς πολιτικές ηγεσίες του τόπου.

Η μέθοδός τους είναι απαράλλαχτη μέσα στους αιώνες και παρά ταύτα… πιάνει! Αρχικά, δημιουργούν παντός είδους έριδες με πρόσχημα πολιτικό, ιδεολογικό, γεωπολιτικό, ακόμα και γλωσσικό. Στην ουσία, ενδιαφέρονται μόνο για τα οφίτσια και τις απολαβές που αυτά συνεπάγονται. Ο λαός πέφτει στην παγίδα του διχασμού και λειτουργεί σαν εκρηκτική ύλη που εκτοξεύεται εναντίον του αντίπαλου δέους.

Η κατάσταση φεύγει από κάθε έλεγχο, οι ξένοι επεμβαίνουν για να λεηλατήσουν από μια παραζαλισμένη χώρα όσο περισσότερα μπορούν και προλαβαίνουν. Οι διαχρονικοί κοτζαμπάσηδες έρχονται σε συνεννόηση με τις ξένες δυνάμεις και παραχωρούν ό,τι ζητείται από τους ισχυρούς, με αντάλλαγμα τη διατήρηση των θέσεων, των προνομίων και των κεφαλαίων τους.

Μόλις εδραιωθεί το νέο ξενόδουλο καθεστώς που εκτόπισε το προηγούμενο, όσοι δημιούργησαν το πρόβλημα διακηρύττουν την πρόθεσή τους να κάνουν… πανστρατιά για την επανακατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας! Ο λαός, που πάντοτε είναι πρόθυμος να υποστεί θυσίες για να κερδίσει την ελευθερία του, ακολουθεί. Το ένα αδιέξοδο διαδέχεται το άλλο και ο φαύλος κύκλος της κυριαρχίας των μεγάλων δυνάμεων στον τόπο μας συνεχίζεται.

Οι εξαιρέσεις στον ιστορικό κανόνα, στο εξουσιαστικό μοτίβο συμπεριφοράς που παρατέθηκε προηγουμένως, είναι εξαιρετικά λίγες. Και στη Μεταπολίτευση παρακολουθήσαμε το ίδιο «έργο», με μόνο μία διαφορά: Η πληγή που άνοιξαν τα Μνημόνια στο εθνικό σώμα είναι μεγαλύτερη απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε.

Η κυριαρχία των ξένων στην ελληνική πολιτική ζωή είναι τόσο μεγάλη, ώστε παραπέμπει στις ζοφερότερες στιγμές του 19ου και του 20ού αιώνα.
Η εθνική ανεξαρτησία, η αυτοδιάθεση, η απαίτηση για σεβασμό είναι ακόμα ζητούμενα για τους Ελληνες και οι συνθήκες εξαιρετικά δυσάρεστες. Το μόνο θετικό είναι ότι τώρα πια μάθαμε τους πάντες από την καλή και από την ανάποδη.