Η παγκοσμιοποίηση δέχτηκε ακόμα ένα ισχυρό πλήγμα. Με την επικράτηση του Brexit αυτή η διαδικασία, που έχει ως βασική προϋπόθεση ολοκλήρωσής της την κατάλυση των εθνικών κρατών, σημείωσε μία από τις δεινότερες ήττες της.
Το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε σε όλους το μήνυμα ότι τα εθνικά κράτη δεν μπορούν να καταλυθούν ούτε «ξεπερνιούνται» για να προθυμοποιηθούν οι λαοί να τα ξεφορτωθούν σαν παλιατζούρες και να τα ανταλλάξουν με νεφελώδη ιδεολογήματα, χαρτζιλίκια από την ευρωγραφειοκρατία και διαταγές από το Βερολίνο.
Είναι θησαυροφυλάκια πολιτισμών, κιβωτοί αναμνήσεων, προσδοκιών, συλλογικών αγώνων και αγωνιών, πίστης, πόνου και νοηματοδότησης βίου. Η πολιτική ορθότητα, οι ευρωπαϊκές οδηγίες και οι συστάσεις της Κομισιόν δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη συγκίνηση ενός ανθρώπου που αντικρίζει έπειτα από ταξίδι πάλι τον τόπο του. Ολα επιστρέφουν πίσω στον τόπο όπου γεννήθηκαν και η ιδέα του ανήκειν σε έθνος είναι η εστία της καρδιάς μας.
Αλλωστε, υπό αυστηρά θεωρητικά αλλά και ουσιαστικά κριτήρια, οι Βρετανοί έλαβαν μια απόφαση που είναι αυστηρά προσηλωμένη στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας.
Η ευρωγραφειοκρατία, οι επίτροποι και πάμπολλα άλλα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δίχως να έχουν τη λαϊκή νομιμοποίηση, που προσφέρουν οι ελεύθερες εκλογές, λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις που θίγουν τα συμφέροντα και επηρεάζουν τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η Γερμανία, που διαμόρφωσε μια ζοφερή εικόνα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και η οποία αποπειράθηκε για τρίτη φορά μέσα σε δύο αιώνες να επιβάλει τη δική της αντίληψη περί «ειρήνης» στη γηραιά ήπειρο οφείλει να αντιληφθεί ότι το σύστημά της δεν μπορεί να λειτουργήσει εκτός των ορίων της επικράτειάς της.
Η «ευρωπαϊκή ιδέα», όπως τη διατυμπανίζουν οι οπαδοί της γερμανικής πολιτικής και οι επικοινωνιακοί αρωγοί των παγκοσμιοποιητών, έχει παύσει να υφίσταται από τη στιγμή που μια σπουδαία πατρίδα όπως η δική μας εισήλθε στον θάλαμο των μνημονιακών βασανιστηρίων που σχεδίασαν ο κ. Σόιμπλε και η παρέα του.
Η Ιστορία αλλάζει ρότα.
