Οποτεδήποτε μια κυβέρνηση πιέζεται από την αδυσώπητη πραγματικότητα καταφεύγει στα όπλα της απελπισίας: «ιστορίες επιτυχίας» και ιδεολογικού τύπου νεφολογίες, την ίδια στιγμή που οι πολίτες έχουν μείνει άνεργοι ή εργαζόμενοι αλλά απλήρωτοι, υπερφορολογούνται και αδυνατούν να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη.
Η κυβέρνηση Σαμαρά παρουσίαζε τον έναν… θρίαμβο μετά τον άλλον και αισθανόταν εξαιρετικά ικανοποιημένη με τις επιδόσεις της. Ωστόσο, αυτό που έπεισε τους εκλογείς να την καταψηφίσουν ήταν κατά κύριο λόγο ο ΕΝΦΙΑ, που έπρεπε να πληρωθεί άμεσα. Οι διαβεβαιώσεις περί ανάκαμψης και οικονομίας η οποία θα «απογειωνόταν» αφορούσαν έναν μη ορισμένο χρόνο. Ανάγονταν στη σφαίρα της φαντασίας και των υποθέσεων, αλλά οι λογαριασμοί των ΔΕΚΟ και τα ψώνια στην αγορά εξοφλούνται μόνο με μετρητά.
Την πεπατημένη ακολουθεί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: ενώ οι φορολογούμενοι έχουν υποστεί το πρώτο σοκ των εκκαθαριστικών σημειωμάτων και αναμένουν με αγωνία να δουν πόσο άγριο θα είναι το χαράτσωμα του ΕΝΦΙΑ (που ο κ. Τσίπρας υποσχόταν ότι θα καταργήσει), ακούν διάφορα περί μεταρρυθμίσεων, συνταγματικών αναθεωρήσεων και λοιπά ηχηρά και παρόμοια.
Οσοι εθίζονται στη… θαλπωρή της κυβερνητικής καρέκλας φαίνεται ότι λησμονούν πώς είναι να προσπαθεί κάποιος να επιβιώσει στη μνημονιακή Ελλάδα της απολεσθείσας εθνικής κυριαρχίας, της ανομίας, των φοροεπιδρομών και της πλήρους απελπισίας. Οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι αρχηγοί των κομμάτων και όσοι περιστρέφονται σαν δορυφόροι γύρω από την πολιτική εξουσία νομίζουν ότι κάποιος που δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά του ή αδυνατεί να πληρώσει το ενοίκιό του έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για τις άνευ σημασίας λεπτομέρειες των μικροκομματικών συνωμοσιών, οι οποίες παρουσιάζονται σαν κινήσεις «υψηλής πολιτικής».
Δεν είναι «υψηλή πολιτική», αλλά μικρότητα και κουτοπονηριά το να πετάγεται η μπάλα στην εξέδρα όποτε τα προβλήματα απαιτούν άμεσες λύσεις και η κοινωνία ζητά ανακούφιση από τα βάρη της πολυεπίπεδης κρίσης.
Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από πολιτικές παρεμβάσεις με ουσία. Οι «ιστορίες επιτυχίας» εξοργίζουν τον λαό, δεν τον πείθουν.
