Τομή και όχι αναπαλαίωση

Η ολοκλήρωση του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες σηματοδοτεί την είσοδο σε μια νέα περίοδο που δεν αφορά μόνο τον τομέα της ενημέρωσης, αλλά ολόκληρη τη δημόσια ζωή. Υστερα από 27 χρόνια μπαίνει, τουλάχιστον από τυπικής πλευράς, τέλος σε μια κατάσταση που διαρκώς ανανεωνόταν «προσωρινά», γεννώντας όμως μια παθογένεια που κατέστη συνώνυμο της διαπλοκής, της αυθαιρεσίας και της χειραγώγησης. Χωρίς αμφιβολία, υπήρξε εγκληματικό λάθος των προηγούμενων κυβερνήσεων που δεν αντιμετώπισαν αυτό το καθεστώς μετρώντας κέρδη ή ζημίες. Η διαπλοκή, βασικός πυλώνας της οποίας υπήρξε η μιντιακή δύναμη, έβλαψε ιστορικά τη χώρα, τη δημοκρατία, την κοινωνία και εν τέλει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο την υπέθαλψε. Η σημερινή κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη αυτήν ακριβώς την αποστροφή της κοινής γνώμης προς τους αποκαλούμενους «νταβατζήδες» της ενημέρωσης, ιδιαίτερα κατά τη μνημονιακή περίοδο, ακολούθησε μια συγκεκριμένη στρατηγική, η οποία κορυφώθηκε με τις τριτοκοσμικές εικόνες και το σκηνικό διασυρμού τους κατά το τριήμερο της όλης διαδικασίας. Η φάση των εντυπώσεων, όμως, τελειώνει κάπου εδώ. Τα επικοινωνιακά και πολιτικά οφέλη που πιθανόν προέκυψαν έως τώρα από κυβερνητικής πλευράς δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποπροσανατολίζουν από την ουσία.

Το μεγάλο στοίχημα ήταν και παραμένει η ποιότητα και η καθαρότητα της ενημέρωσης που παρέχεται προς τον πολίτη. Ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, που η κρίση έχει διαλύσει και αποσταθεροποιήσει τα πάντα γύρω μας, ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης αποκτά βαρύνουσα σημασία για τη διαμόρφωση συνειδήσεων και την ανάπτυξη των ηθών. Η συμβολή τους στη διάπλαση του σύγχρονου ανθρώπινου χαρακτήρα και στον προσανατολισμό της κοινωνίας είναι καθοριστική, όχι μόνο στο στενό πεδίο της πολιτικής και της οικονομίας, αλλά και της ψυχαγωγίας, του πολιτισμού, της κουλτούρας, της μόρφωσης.

Το νέο τοπίο που φαίνεται ότι διαμορφώνεται, αντικαθιστώντας το παλαιό, διαθέτει άραγε τα αναγκαία χαρακτηριστικά για να ανταποκριθεί σε αυτές τις ανάγκες; Αν κρίνει κανείς από πρόσωπα και διαδρομές οφείλει να είναι, σε γενικές γραμμές, αρκετά επιφυλακτικός. Ακόμη και το γεγονός ότι μοναδικό κριτήριο ετέθη η οικονομική πλειοδοσία για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό και στην απόκτηση των αδειών, παρακάμπτοντας άλλες μείζονες προϋποθέσεις για το ποιον των νέων καναλαρχών, καταγράφεται στα αρνητικά. Ηδη οι αρμόδιοι μπορεί να θριαμβολογούν ότι απέσπασαν 246.000.000 ευρώ για τα δημόσια ταμεία -μολονότι και αυτά θα καταλήξουν σε μνημονιακές υποχρεώσεις-, αλλά τα ερωτήματα για τις σκοπιμότητες της επένδυσης τέτοιων ποσών σε ζημιογόνες επιχειρήσεις, όπως τα κανάλια, είναι πολλά και εύλογα.

Ναι, η ενημέρωση στον τόπο χρειαζόταν προ πολλού μια μεγάλη τομή. Αρκεί να μην αποδειχθεί αναπαλαίωση μέσω άλλων προσώπων.