Ενας από τους μεγαλύτερους μύθους που καλλιεργούνται στην Ελλάδα και στο σύνολο των χωρών που μαστίζονται από τον ιό της πολιτικής ορθότητας είναι η «καλοσύνη» και η «μετριοπάθεια» στις διεθνείς σχέσεις και η εξυπηρέτηση αυτών των αξιών και συμπεριφορών από ηγέτες γεμάτους «κατανόηση» και αισθήματα «αλληλεγγύης» για όλο τον κόσμο. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.
Το μόνο που υφίσταται στον κόσμο της διπλωματίας και στις διακρατικές σχέσεις είναι το συμφέρον. Οπως είχε πει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «οι άνθρωποι είναι εφήμεροι, αλλά τα συμφέροντα είναι αιώνια». Τα συμφέροντα υπηρετούν οι κυβερνήτες όλων των χωρών του κόσμου. Αλλοι τα δικά τους κι άλλοι των λαών τους.
Το μόνο που διαφοροποιεί τις πρακτικές και ρητορικές επιδόσεις τους είναι η ήπειρος στην οποία βρίσκονται και το πόσο απροκάλυπτα διατυπώνουν τις θέσεις τους.
Ετσι και η Αλβανία, μια χώρα που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί τα ιταλικά σχέδια και τώρα βρίσκεται προσδεδεμένη στο άρμα της Τουρκίας, παραδοσιακά λειτουργεί ενάντια στις ελληνικές επιδιώξεις. Η ελληνική μειονότητα στην επικράτειά της ενοχλεί και την ίδια και τους εντολείς της και το γεγονός της οικονομικής εξάρτησής της από τη χώρα μας θίγει την εθνική αξιοπρέπεια της αλβανικής άρχουσας τάξης.
Αν ανατρέξει κάποιος στη βραχεία ιστορία αυτού του κράτους, δεν πρόκειται να εντοπίσει κάποιον «μετριοπαθή» και «φιλέλληνα» ηγέτη, απλά επειδή αυτοί οι όροι που άπτονται της συναισθηματικής διάστασης του βίου είναι άσχετοι με την επιδίωξη της δυνάμεως.
Και τώρα που ο Εντι Ράμα λέει απίστευτες ανοησίες για την Ακρόπολη, τη Χειμάρρα και τους διωκόμενους από τον ίδιο Ελληνες, δεν βρίσκεται εν εξάλλω ούτε εκτονώνει απωθημένα. Προωθεί την τουρκική ατζέντα στα Βαλκάνια και προσδοκά και ο ίδιος να αρπάξει τμήματα από την Ελλάδα, την οποία θεωρεί εξουθενωμένη.
Σ’ αυτές τις ιταμές προκλήσεις οι απαντήσεις με σελίδες χαρτιών, διαβήματα και ικεσίες λειτουργούν αρνητικά όχι για τον επιτιθέμενο αλλά για τον αμυνόμενο, ο οποίος θα θεωρείται αξιοθρήνητος αν δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε καν την Αλβανία.
