Η διάλυση μιας χώρας μπορεί να γίνει με δύο τρόπους, βίαια ή σταδιακά. Ενας πόλεμος ή μια εμφύλια σύρραξη είναι υπερταχείες οδοί προς την άβυσσο. Η επιλογή των όπλων ενέχει, όμως, κινδύνους. Ο πόλεμος μπορεί να χαθεί και οι κατακτητές να μετατραπούν σε… κατακτημένους.
Η δεύτερη μέθοδος είναι βραδεία. Το δηλητήριο διοχετεύεται σταδιακά στο εθνικό σώμα, μέχρι να πέσουν όλες οι αντιστάσεις και το τέλος να επέλθει αμαχητί. Αυτό συμβαίνει με το μεταναστευτικό. Ο εποικισμός παρουσιάζεται αρχικά ως ανθρωπιστικό καθήκον. Υστερα, ως πρόσκαιρο «ξεβόλεμα». Στο τέλος, αναπόφευκτη εξέλιξη, με την οποία οφείλουν να συμβιβαστούν άπαντες. Ο επίλογος είναι η μετατροπή της εθνικής πλειοψηφίας σε καταπιεσμένη μειοψηφία.
Η «δημοκρατία» σε άρθρο της περιέγραψε ένα από τα «επεισόδια» της τραγωδίας που βιώνει η χώρα μας: «Προκαλεί την τοπική κοινωνία της Χίου ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μπαλάφας, ο οποίος μετέβη χθες στο ακριτικό νησί μετά τα έκτροπα στην προσφυγική δομή της Σούδας. “Δυστυχώς, δεν υπάρχει η δυνατότητα αύριο να αδειάσει το νησί από τους μετανάστες. Πρέπει οι κάτοικοι να συνηθίσουν για ένα διάστημα να συμβιώνουν με έναν αριθμό μεταναστών που θα μείνουν στο νησί” ανέφερε σχετικά».
Ο κ. Μπαλάφας μάλλον λησμονεί μια δυνατότητα που έχουν οι κάτοικοι της Χίου. Αντί να συνηθίσουν τη μεταμόρφωση του νησιού τους σε χοτ σποτ, να… ξεσυνηθίσουν τον υφυπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής και να τον στείλουν σπίτι του! Οι πολίτες πάντοτε έχουν την επιλογή να «απολύσουν» τους πολιτικούς, που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Αργά ή γρήγορα έρχεται αυτή η στιγμή.
Την ίδια στιγμή που ο κ. Μπαλάφας προτείνει στους Χιώτες να συνηθίσουν το ανυπόφορο πρόβλημα, ο Γκέραλντ Κνάους, σύμβουλος της Α. Μέρκελ για το Προσφυγικό, κάνει προγνώσεις φρίκης για την Ελλάδα, για την οποία εκτιμάται ότι αν καταρρεύσει η συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας για την επανεισδοχή προσφύγων και μεταναστών «θα μετατραπεί σε ένα κέντρο υποδοχής ατόμων που δεν θα έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν αίτημα ασύλου».
Ο κατήφορος συνεχίζεται…
