Μια λέξη που μπορεί να κρύβει μια ασυγχώρητη υποχώρηση είναι η «κινητικότητα». Αυτήν τη λέξη τη συναντάμε ολοένα και πιο συχνά σε άρθρα, αναφορές και συζητήσεις που γίνονται για το κυπριακό ζήτημα, το οποίο δεν αφορά συνοριακές διαφορές. Ούτε το πρόβλημα είναι η έλλειψη κατανόησης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Οι Τούρκοι εισέβαλαν, σκότωσαν, βίασαν, βασάνισαν, λήστεψαν τους Ελληνοκυπρίους, κατέχουν διά των όπλων περίπου το 38% των εδαφών της Κύπρου, φέρνουν εποίκους από την Ανατολία για να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού και νέμονται τις περιουσίες των ξεριζωμένων. Αυτά έκαναν και γι’ αυτά πρέπει να πληρώσουν, καταβάλλοντας αποζημιώσεις και αποκαθιστώντας παντί τρόπω τη νομιμότητα στην Κύπρο.
Κάθε άλλη επιλογή είναι εσφαλμένη και δεν εξυπηρετεί ούτε την Κυπριακή Δημοκρατία ούτε τον Ελληνισμό. Ωστόσο, από ορισμένους κύκλους υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον να «λυθεί» όπως όπως αυτό το πρόβλημα, η πληγή που άνοιξαν οι Τούρκοι το 1974 εισβάλλοντας στο νησί.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο γίνονται και οι απανωτές, πυρετώδεις και βιαστικές συναντήσεις, συσκέψεις και διασκέψεις. Αν δεν πέσουν οι υπογραφές στη μία συνάντηση, κανονίζεται αμελλητί η επόμενη και όλα δείχνουν ότι το ορόσημο είναι η επίσημη ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ. Κάποιοι επιθυμούν να κάνουν δώρο στην απερχόμενη προεδρία την «επίλυση» του Κυπριακού.
Κι όμως, το εθνικό συμφέρον, η κοινή λογική και ο σεβασμός στην έννοια της δικαιοσύνης επιβάλλουν να μη γίνουν βεβιασμένες κινήσεις. Δεν πρέπει η Κυπριακή Δημοκρατία από κράτος να μετατραπεί σε κοινότητα δουλοπαροίκων που θα πληρώνουν την Τουρκία για να τους εξουσιάζει.
Η Τουρκία δεν είναι ένα ευνομούμενο κράτος με μια φυσιολογικά λειτουργούσα δημοκρατία. Εχει μετατραπεί σε ένα σκληρό, ισλαμικό χαλιφάτο με έναν δημοκρατικά εκλεγμένο απόλυτο μονάρχη, ο οποίος επιτρέπει (αν δεν ενθαρρύνει) τους φανατισμένους οπαδούς του να λιντσάρουν πολίτες ακόμα και στα αεροδρόμια – όπως έγινε με τον σχεδιαστή μόδας Μπαρμπαρός Σανσάλ.
Δεν είναι «λύση» του Κυπριακού η διάλυση του κυπριακού κράτους και η παράδοση του νησιού στην Τουρκία.
