Εντάξει, είπαμε λήθη στο παρελθόν, αλλά κάποιοι εξακολουθούν να επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία όπως ακριβώς τους βολεύει. Δημιουργώντας μουσεία και παίζοντας από το πρωί έως το βράδυ παραποιημένα λογύδρια, θεωρούν ότι θα εξωραΐσουν μονόπλευρα πρόσωπα που έπαιξαν τραγικό ρόλο στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας.
Ενα από αυτά ήταν και ο Νίκος Μπελογιάννης, ο οποίος -για όσους γνωρίζουν- διετέλεσε στο αντάρτικο στενός συνεργάτης του Βελουχιώτη, από το μαχαίρι των οποίων πέρασαν χιλιάδες Ελληνόπουλα, και τοποθετήθηκε πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Αυτά, για να μη νομίζετε ότι ήταν και κανένα παπαδοπαίδι.
Ομως, ο χρόνος και -κυρίως- η εμμονή της Αριστεράς να «αγιοποιεί» τους δικούς της (ακόμη και αυτούς που η ίδια διέγραφε στο παρελθόν) μας οδήγησε σήμερα στο Μουσείο Μπελογιάννη. Αυτό βέβαια, από την άλλη, δεν δικαιολογεί καμία εκτέλεση – για να είμαστε δίκαιοι.
Ομως, πραγματικά, εάν η κυβέρνηση πιστεύει στη Δικαιοσύνη, ας τολμήσει για λόγους ισονομίας να φτιάξει ακόμη ένα μουσείο. Εκεί στον Λια της Ηπείρου, εκεί όπου οι αντάρτες εκτέλεσαν την Ελένη Γκατζογιάννη, γιατί προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της από το παιδομάζωμα που έκαναν οι σύντροφοι του Μπελογιάννη.
Να τολμήσουν να τιμήσουν αυτήν την ηρωίδα μάνα, που την τελευταία στιγμή κατάφερε να φυγαδεύσει τα παιδιά της, δύο κορίτσια και ένα αγόρι (ο Γκατζογιάννης ήταν τότε εννέα ετών), τα οποία διασώθηκαν στη συνέχεια από τμήματα του Στρατού και αργότερα ενώθηκαν με τον πατέρα τους, ο οποίος ζούσε μετανάστης στην Αμερική.
Το σπίτι της Ελένης δεν είχε την τύχη από καμία κυβέρνηση της Δεξιάς να γίνει μουσείο. Αντίθετα, όπως θυμάται ο γιος της Ελένης: «Εδώ, σε αυτό το σπίτι, βασάνισαν τη μάνα μου με φάλαγγα. Είχαν φυλακισμένα 23 άτομα, το είχαν επιτάξει όλο οι αντάρτες.
Τους 13 τους πήραν στις 28 Αυγούστου και τους εκτέλεσαν, μαζί με τη μάνα μου. Στον μικρό κήπο υπήρχε ομαδικός τάφος εκτελεσμένων».
Για αυτό, λέμε, ας τολμήσει ο κ. Τσίπρας να φτιάξει ένα μουσείο εκεί στον Λια. Γιατί η συμφιλίωση θέλει πάντα δύο…
