Ο Σταύρος Θεοδωράκης δήλωσε την πρόθεσή του να πρωταγωνιστήσει «στη δημιουργία ενός νέου, μεγάλου, προοδευτικού Κινήματος». Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι το κόμμα που ο ίδιος δημιούργησε και ονόμασε «Ποτάμι» κατεβάζει ρολά. Εκείνος ήδη έχει σχεδιάσει την επόμενη ημέρα του. Θέλει να ηγηθεί της μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ και σκοπεύει να το καταφέρει έχοντας ως βασικό όπλο του την αναγνωρισιμότητά του.
Αν μη τι άλλο, αυτή η κίνηση φανερώνει απροκάλυπτο καιροσκοπισμό. Επειδή οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν το Ποτάμι εκτός νυμφώνος στην επόμενη Βουλή, ο κ. Θεοδωράκης ποντάρει τα πολιτικά ρέστα του στο σταθερό εκλογικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ και προσδοκά να εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωσή του επιβαίνοντας σε ένα πλοίο, την αποκαλούμενη Κεντροαριστερά, που δεν δείχνει τόσα σημεία καταπόνησης όσα είναι εμφανή στο Ποτάμι.
Ουσιαστικά, το κόμμα του κ. Θεοδωράκη λειτούργησε σαν βατήρας για το επόμενο στάδιο και οι άνθρωποι που πίστεψαν σε εκείνον, στις εξαγγελίες και τις προθέσεις του μένουν πολιτικά ξεκρέμαστοι.
Δεν είναι δυνατόν αυτό που λανσάριζε ως «νέο» να «πάλιωσε», επειδή οι δημοσκοπήσεις δεν το ευνοούν. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε είτε ο κ. Θεοδωράκης δεν έχει ιδέα από πολιτική είτε απλώς δεν ενδιαφέρεται για το ουσιαστικό περιεχόμενό της, το οποίο είναι η υπηρεσία της κοινωνίας και η προσήλωση σε αρχές και αξίες.
Επίσης, τούτη η συμπεριφορά περνά στην κοινωνία ένα εξαιρετικά αρνητικό μήνυμα. Ενώ οι ηγέτες των συλλογικών φορέων, των κομμάτων και των πάσης φύσεως κινημάτων οφείλουν να διδάσκουν με το προσωπικό τους παράδειγμα ότι αναλαμβάνουν το κόστος των επιλογών τους, εκείνοι αποδιδράσκουν από τις ευθύνες τους μόλις δοθεί η ευκαιρία.
Δυστυχώς, στην πολιτική σκηνή της χώρας βλέπουμε πολλά κόμματα ευκαιρίας και ουκ ολίγους πλανόδιους ηγέτες που δεν διστάζουν να αλλάξουν γνώμη, ιδέες και παράταξη, αφού θεωρούν ότι η απόκτηση προσωπικών ωφελημάτων είναι σημαντικότερη από την απώλεια της αξιοπιστίας τους.
Με αυτές τις ηγεσίες που είχαν αυτά τα… μυαλά και παρόμοιες με του κ. Θεοδωράκη αντιλήψεις χρεοκόπησε η Ελλάδα.
