Επαναξιολόγηση όλων των αξιών

Ακόμα και η συνήθως στρεβλή εικόνα που μεταδίδουν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ δεν μπορεί να κρύψει τα σημεία κοπώσεως στο σώμα της γηραιάς ηπείρου, ούτε τις βαθιές ρυτίδες που αυλακώνουν το πρόσωπο της Ελλάδας μας, η οποία… ξεμένει από γηγενή πληθυσμό και εποικίζεται από μουσουλμάνους.

Η οικονομία των πολλών, ακόμα και στις χώρες όπου ακμάζουν οι δείκτες, είναι προβληματική. Σε ακόμα χειρότερη κατάσταση είναι ο πολιτισμός. Πρόοδος σημειώνεται στον κλάδο της τεχνολογίας, αν και το τελευταίο διάστημα η Ασία δείχνει ότι έχει καλύψει μεγάλο κομμάτι της απόστασης που τη χώριζε από την ανεπτυγμένη Δύση. Ο «κίτρινος γίγαντας», που κοιμόταν στις αχανείς εκτάσεις της κινεζικής αυτοκρατορίας, έχει ξυπνήσει και επεκτείνεται. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ινδία.

Τα γηρατειά της Δύσης, στην οποία έχει υπαχθεί και η δική μας χώρα, εκδηλώνονται με παραίτηση από τη βούληση για ζωή, για ισχύ, για επέκταση και ακμή. Δεν χρειαζόταν η δημοσιοποίηση της έρευνας του διεθνούς ινστιτούτου PEW, όπου φαίνεται η πληθυσμιακή ακμή που γνωρίζει ο ισλαμικός κόσμος εντός της Ευρώπης, για να γίνει αντιληπτό ότι κάτι πρέπει να αλλάξει άμεσα στις κοινωνίες μας, ώστε να μη σκεπαστεί το σύνολο της Ευρώπης από τη σκιά της ημισελήνου.

Σε αυτή την έρευνα, όπως ήδη έχει αναφέρει η εφημερίδα μας, οι αριθμοί αποκαλύπτουν ότι δεν είναι πολύς ο χρόνος που μας χωρίζει από το να γίνουν πλειοψηφία οι μουσουλμάνοι στις μέχρι πρότινος χριστιανικές χώρες.

Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό, ούτε οικονομικό. Οι ισλαμιστές γεννοβολούν αδιάκοπα όχι γιατί έχουν πολλά χρήματα, αλλά επειδή τηρούν όσα είναι γραμμένα στο ιερό βιβλίο τους, το Κοράνι, και δεν ακολουθούν το δυτικό εγωκεντρικό μοντέλο.

Η Δύση δεν έχει ηττηθεί στρατιωτικά, αλλά ψυχολογικά. Διεφθαρμένα ΜΜΕ, πανεπιστήμια που προάγουν παρακμιακές ιδέες, ανίκανοι, εξωνημένοι και φοβικοί πολιτικοί έχουν δημιουργήσει μια ολότελα αρρωστημένη νοόσφαιρα στις δυτικές κοινωνίες. Θεωρούν την πίστη στον Θεό υστέρηση και καθυστέρηση. Τον πατριωτισμό τον απορρίπτουν σαν κάτι το φασιστικό. Την οικογένεια την πολεμούν και θέλουν να την αντικαταστήσουν με βδελυρά και αφύσικα σχήματα σχέσεων.

Οταν συγκρούεται ένας άπιστος ή ολιγόπιστος με κάποιον που πιστεύει, είναι αναπόφευκτο ότι θα νικήσει ο δεύτερος.

Η πραγματικότητα είναι κάτι σύνθετο, αλλά όλα τα μεγάλα ζητήματα στον ανθρώπινο βίο, ατομικό ή συλλογικό, καταλήγουν στο προαιώνιο δίλημμα «ναι ή όχι». Η Δύση θα θελήσει να κάνει μια ιστορική επανεκκίνηση, επαναξιολογώντας όλες τις παρακμιακές «αξίες» της πολιτικής ορθότητας, ή θα παραδοθεί άνευ όρων στο Ισλάμ και θα πεθάνει;

Το αυτό –και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό- ισχύει και για την πατρίδα μας.