Πανεπιστήμια του εγκλήματος

Η ακαδημαϊκή ελευθερία έχει καταλυθεί. Οι φοιτητές και οι καθηγητές δεν νιώθουν και δεν είναι ελεύθεροι και ασφαλείς για να ασχοληθούν απερίσπαστοι με τη θεραπεία των επιστημών τους, επειδή συμμορίες λυμαίνονται τα τεμένη της γνώσεως. Αλλες συμμορίες ασχολούνται με το εμπόριο ναρκωτικών. Αλλες με το λαθρεμπόριο τσιγάρων και προϊόντων «μαϊμού». Αλλες εγκληματικές οργανώσεις ασχολούνται με την άσκηση σωματικής βίας και την ιδεολογική τρομοκρατία.

Κάθε ευρώ που πληρώνουν οι φορολογούμενοι από το υστέρημά τους για τη λειτουργία των πανεπιστημίων και των ΑΕΙ είναι ουσιαστικά χαμένο. Η καθημερινότητα στα ανώτερα και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα καθορίζεται από τις έξεις, τις ορέξεις, τις διαθέσεις και τα συμφέροντα εγκληματικών ομάδων.

Ενα από τα πολλά κρούσματα καταπάτησης του πανεπιστημιακού ασύλου, άσκησης σωματικής βίας και ιδεολογικής τρομοκρατίας έλαβε χώρα εχθές στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στην αίθουσα όπου έκανε μάθημα στους τριτοετείς φοιτητές του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Πειραιά η καθηγήτρια Μαίρη Μπόση. Μια ομάδα κουκουλοφόρων επιτέθηκε στην καθηγήτρια, την περιέλουσε με μπογιές και την απείλησε ότι την επόμενη φορά «θα πάθει χειρότερα»!

Ως συνήθως η Πολιτεία, εκείνη που με απειλή φυλακίσεως και κατασχέσεως της προσωπικής περιουσίας εισπράττει φόρους και για την… Παιδεία, ασχολήθηκε με ευχολόγια και ουσιαστικά κάλυψε με την αδράνειά της τα στίφη των βαρβάρων που λυμαίνονται τους χώρους των ΑΕΙ και των ΤΕΙ.

Η καθηγητική κοινότητα, η οποία πρωτοστάτησε στη δημιουργία του κλίματος ανοχής στην εγκληματικότητα εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, περιορίστηκε σε μια τετριμμένη ανακοίνωση της ΠΟΣΔΕΠ με τις συνήθεις λεκτικές καταδίκες. Το υπουργείο Παιδείας, μία από τα ίδια.

Η απορία παραμένει: πόσοι φοιτητές αποβλήθηκαν οριστικά από κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ για άσκηση βίας ή ιδεολογικής τρομοκρατίας; Πόσες φορές έχουν κηρύξει απεργία διαρκείας οι καθηγητές με αίτημα να διασφαλιστεί η παύση της δράσης των τρομοκρατών και των μαφιόζων εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων;

Η ανοχή σε αυτά τα εξωφρενικά περιστατικά και η μη αντίδραση συνιστούν συνενοχή, όπως κι αν ονοματίζουν κάποιοι αυτού του είδους τις συμπεριφορές.