Από την πρώτη περίοδο υπαγωγής της Ελλάδας στην κηδεμονία των ξένων μέσω του Μνημονίου, οι πολίτες παρακολουθούσαν αδιάκοπα το ακόλουθο «σόου»: Μια σειρά απειλών από εμπειρογνώμονες, στελέχη της Ε.Ε., του ΔΝΤ, της Κομισιόν, των κυβερνήσεων χωρών της Ευρώπης για την τάδε ή τη δείνα «μεταρρύθμιση» που καθυστερούσαμε. Συνήθως, οι «μεταρρυθμίσεις» ήταν περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, μειώσεις μισθών και συντάξεων, και περιστολές των εργασιακών δικαιωμάτων. Αν δεν τα κάναμε όλα γρήγορα, τότε δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση. Οι κυβερνήσεις αρχικά έλεγαν ότι αντιστέκονταν και διαπραγματεύονταν, και στο τέλος υποχωρούσαν.
Το σίριαλ των απειλών, των «διαπραγματεύσεων» και των άτακτων υποχωρήσεων της ελληνικής κυβέρνησης κούρασε τους πάντες, εκτός από τους πρωταγωνιστές του. Τώρα βλέπουμε μία από τα ίδια με το ΔΝΤ.
Η κυβέρνηση δεν έχει σταματήσει να μιλά για την «καθαρή έξοδο» από τα Μνημόνια, για χειραφέτηση από τους δανειστές, για άμεση επιστροφή στην «κανονικότητα». Για να αντιληφθεί κάποιος πόσο ανεδαφική και εκτός πραγματικότητας είναι τούτη η φράση, δεν έχει παρά να προσέξει τη στάση του σώματος και τις εκφράσεις των Ελλήνων αξιωματούχων -από τον πιο χαμηλόβαθμο μέχρι τον πιο υψηλόβαθμο- όταν συναντούν εκπροσώπους των κυβερνήσεων των δανειστών ή κάποιον γραφειοκράτη του ΔΝΤ.
Τώρα, το ΔΝΤ θέλει να πετσοκοφτεί το αφορολόγητο ταυτόχρονα με την περικοπή των συντάξεων το 2019. Κοντολογίς, έπειτα από περισσότερα από οκτώ έτη ελληνικής αιματοχυσίας και ανώφελων θυσιών του λαού μας, το ΔΝΤ θέλει περισσότερα!
Ενώ η κυβέρνηση ομιλεί για βελτίωση του διεθνούς κλίματος σχετικά με την ελληνική οικονομία και για σύντομη απεμπλοκή από το οικονομικό αδιέξοδο, η συνταγή που προτείνει το ΔΝΤ (το οποίο υποτίθεται ότι μας… υποστηρίζει) είναι η κλασική: Μέτρα πάνω σε μέτρα και περικοπές πάνω σε περικοπές.
Πρέπει να είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά που η διαφημιζόμενη ως βελτίωση της κατάστασης σε μια χώρα συνοδεύεται από περιοριστικά μέτρα της συμφοράς, τα οποία επιδεινώνουν την υπάρχουσα κρίση…
Ναυάγιο με το ΔΝΤ
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
