ΘΡΑΣΥΤΑΤΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ

Είναι απορίας άξιον πώς βρίσκουν οι συνταξιούχοι το κουράγιο, τη θέληση και οποιοδήποτε άλλο κίνητρο για να είναι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους προς το Δημόσιο. Το κράτος και οι -κατ’ όνομα- λειτουργοί του κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να αποθαρρύνουν κάθε καλόπιστο πολίτη από το να πληρώνει φόρους, εισφορές και να επιδιώκει την παραμικρή επαφή με τις υπηρεσίες. Ειδικά για τους απόμαχους της εργασίας εκδηλώνεται ένα εωσφορικό μίσος από την πλευρά των εκλεγμένων εκπροσώπων του… έθνους αλλά και των υπουργών.

Μόλις η πατρίδα μας ρίχτηκε δεμένη χειροπόδαρα στο μνημονιακό κάτεργο, άρχισαν να εκστομίζονται λίβελοι, ονειδισμοί και περιφρονητικά σχόλια σε βάρος των ηλικιωμένων και των συνταξιούχων, όπως το ιστορικό «οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας, ζούνε πολλά χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους» που ξεστόμισε ο μνημονιακός υπουργός Εργασίας του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Λοβέρδος.

Τώρα παραδέχονται ανερυθρίαστα ότι το κράτος έκλεβε τους συνταξιούχους γιατί είχε προϋπολογίσει τα έσοδα! Οπως γράφει σήμερα η «δημοκρατία», η κυβέρνηση γνώριζε ότι «λανθασμένα παρακρατούνταν επί δύο χρόνια μεγαλύτερες εισφορές υπέρ ΑΚΑΓΕ από τις επικουρικές συντάξεις, αλλά επέτρεπε να συνεχίζεται η “ληστεία” για να πετύχει τους μνημονιακούς στόχους».

Η εφημερίδα μας δεν εξήγαγε αυθαίρετα αυτό το συμπέρασμα αλλά βασίστηκε στην παραδοχή της υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Εφης Αχτσιόγλου, η οποία σε συνέντευξη που παραχώρησε την Πέμπτη, όταν ερωτήθηκε σχετικά με την εισφορά υπέρ ΑΚΑΓΕ, παραδέχθηκε τα εξής: «Οταν κάνεις μια διαπραγμάτευση για το Ασφαλιστικό, υπάρχουν δεδομένα έσοδα από όλες τις επιμέρους πηγές. Υπήρχε μια συμφωνία τα έσοδα υπέρ ΑΚΑΓΕ να έχουν ένα συγκεκριμένο ποσό».

Με λίγα λόγια, αφού προϋπολογίστηκε το έσοδο, η κυβέρνηση ανέχτηκε το… λάθος σε βάρος των συνταξιούχων!

Την ίδια περίπου στιγμή που δημοσιοποιήθηκε η παραδοχή της κυρίας Αχτσιόγλου ο ευκατάστατος υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος δήλωνε ότι «οι συντάξεις δεν είναι για να πληρώνει η γιαγιά το σπίτι του παιδιού της».

Το θράσος και η κοινωνική αναλγησία είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι της πολιτικής εξουσίας.