Μας δουλεύουν οι κυβερνώντες

Ο ελληνικός λαός έστειλε στο «χρονοντούλαπο» της Ιστορίας -όπως θα έλεγε και ο πατέρας του- τον Γιώργο Παπανδρέου με τον πιο ηχηρό τρόπο. Για πρώτη φορά, τουλάχιστον κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο, πρωθυπουργός ο οποίος μάλιστα ανήλθε στην εξουσία με σχεδόν 44% ύστερα από λίγα χρόνια όχι μόνο βρέθηκε στο ναδίρ, αλλά δεν κατάφερε να επανεκλεγεί καν βουλευτής…

Ο κ. Παπανδρέου έχει καταστεί συνώνυμο της μνημονιακής τραγωδίας που αντιμετωπίζει ο τόπος εδώ και μια οκταετία. Είναι ο αυτουργός της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που πλήττει μεταπολεμικά τη χώρα. Η ελληνική κοινωνία τον έχει «αποβάλει» οριστικά, ενώ η διερεύνηση των ευθυνών του, σε όλα τα επίπεδα, παραμένει ανοικτό θέμα.

Είναι απορίας άξιον, επομένως, γιατί ο κ. Τσίπρας έσπευσε χθες να «νεκραναστήσει» πολιτικά τον κ. Παπανδρέου και να τον υποδεχθεί, με όλες τις τιμές, στο Μέγαρο Μαξίμου. Του έδωσε, αν όχι άφεση αμαρτιών, πλήρη (επανα)νομιμοποίηση. Προφανώς, ο πρωθυπουργός, ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρεί ότι αυτή είναι μια
κίνηση η οποία διευκολύνει τους κομματικούς σχεδιασμούς του είτε για «άλωση» είτε για «προσεταιρισμό» της λοιπής Κεντροαριστεράς εν όψει των επόμενων εκλογών.

Αν επρόκειτο για το μόνο συμβάν, η σημασία του θα ήταν περιορισμένη. Γίνεται, όμως, φανερό ότι το κυβερνητικό ιερατείο επιδίδεται πλέον ολοένα περισσότερο σε παίγνια και ίντριγκες που κινούνται μακριά από τη ζοφερή πραγματικότητα, την οποία βιώνουν σχεδόν στο σύνολό τους οι Ελληνες πολίτες, νομίζοντας ότι αυτή μπορεί να ξεχαστεί. Το ενδιαφέρον της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται αποκλειστικά στον εντυπωσιασμό και τον αποπροσανατολισμό. Κι αν στη διάρκεια της χθεσινής ημέρας οι εναγκαλισμοί με τον κ. Παπανδρέου ήταν σε πολιτικό επίπεδο η μια όψη του νομίσματος αυτού, η ψήφιση του επαίσχυντου νομοθετήματος για την αναδοχή παιδιών από ομοφυλοφίλους ήταν η άλλη, σε κοινωνικό επίπεδο…

Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον κ. Τσίπρα επιλέγει να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο -το οποίο πιστεύει ότι θα τη βοηθήσει στα κομματικά πλάνα της- πέραν της ουσίας των καθημερινών προβλημάτων της κοινωνίας, τα οποία, παρά τα μεγάλα λόγια, διαρκώς επιδεινώνονται. Αν πιστεύουν ότι το χάσμα αυτό δεν γίνεται αντιληπτό, πλανώνται πλάνην οικτράν. Εστω και αργά, λοιπόν, ας συνέλθουν…