Ολοι δικαιούνται να ομιλούν στην παρηκμασμένη μεταπολιτευτική Ελλάδα, εκτός από τον λαό. Η άποψή του γίνεται δεκτή άπαξ την τετραετία ή και νωρίτερα, όποτε προκηρύσσονται εκλογές. Σε όλο το υπόλοιπο διάστημα της θητείας των βουλευτών, των πρωθυπουργών, των δημάρχων και των ευρωβουλευτών ο λαός δεν έχει δικαιώματα, αλλά μία υποχρέωση: Να χρηματοδοτεί την καταστροφή του και τον θάνατο του ελληνικού έθνους διά της υπερφορολόγησής του και του εποικισμού της χώρας από αλλοεθνείς ισλαμιστές. Κοντολογίς, δεν γίνονται δημοψηφίσματα ούτε καν για λόγους μείζονος εθνικής σημασίας.
Μόνο το 2015, σε μια επίδειξη πολιτικού καιροσκοπισμού, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. έκανε δημοψήφισμα για την πρόταση Γιούνκερ και στη συνέχεια έπραξε ακριβώς τα αντίθετα από όσα ήθελαν οι Ελληνες!
Η γνώμη των ανώτερων κλιμακίων της εξουσίας για τους Ελληνες πρέπει να είναι εξαιρετικά αρνητική. Αν δεν ήταν, θα σέβονταν την άποψη του λαού και δεν θα ήθελαν από αυτόν μόνο να υφαρπάξουν με φτηνά και χυδαία κόλπα την ψήφο του και να τον αφαιμάσσουν οικονομικά.
Η κυβέρνηση δεν θέλει να ακουστεί (πολλώ δε μάλλον να εισακουστεί) η λαϊκή βούληση ούτε τώρα, στο μείζον θέμα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων. Θέλουν να δώσουν άρον άρον τα όσια και τα ιερά του Γένους μας στους ιστορικούς πορτοφολάδες των Σκοπίων και επιδιώκουν να κατευνάσουν τα πνεύματα στην Ελλάδα χαζογελώντας και μιλώντας για «ιστορική νίκη», όταν και τα νήπια αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για πανωλεθρία, εθνική καταστροφή και προάγγελο μύριων κακών για το έθνος και τον λαό.
Από την άλλη πλευρά, οι επικεφαλής της κυβέρνησης των Σκοπίων έχουν δεσμευθεί ότι θα κάνουν δημοψήφισμα για την υπόθεση – αποδεικνύοντας και στην πράξη ότι υπολογίζουν περισσότερο τον λαό τους και πως είναι μακράν καταλληλότεροι στον ρόλο που τους έχει ανατεθεί από τους ημέτερους ολίγιστους (και σε αξία και σε προθέσεις) πολιτικούς.
Ο λαός, όμως, πάντα βρίσκει τρόπο να επιβάλλει τη θέλησή του. Αρκεί αυτή η θέληση να είναι αρκετά ισχυρή και ακλόνητη.
