Οι κρυμμένες αλήθειες

Η φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου, που κόστισε τόσες ανθρώπινες ζωές, έσβησε το Μάτι από τον χάρτη και προκάλεσε πανελλήνιο σοκ, απέδειξε ότι έχουν βάση οι φόβοι και οι απαισιόδοξες εκτιμήσεις της κοινωνίας: Το κράτος όχι μόνο δεν μπορεί να προστατέψει τους πολίτες, αλλά πολλές φορές οι άνθρωποι που χειρίζονται και διευθύνουν τις υπηρεσίες του μπορεί να πολλαπλασιάσουν τις αρνητικές συνέπειες μιας δυσάρεστης κατάστασης – είτε αυτή είναι «εκτός προγράμματος» είτε πρόκειται για αναμενόμενη εξέλιξη.

Πολλαπλασιαστές του κακού είναι η ασχετοσύνη, η χειριστοκρατία, που έχει επιβάλει εδώ και δεκαετίες ο κομματισμός, η αδιαφορία για τις ζωές, την περιουσία και την αξιοπρέπεια των άλλων, η αναβλητικότητα και η έλλειψη συντονισμού μεταξύ υπηρεσιών και προσώπων.

Οι Ελληνες πληρώνουν δυσανάλογα μεγάλους φόρους για να συντηρούν ένα πανάκριβο κράτος, που -στην καλύτερη περίπτωση- δεν υπάρχει όταν το χρειάζονται! Σε περιστατικά όπως η φονική πυρκαγιά το κράτος, δυστυχώς, έκανε την εμφάνισή του, αλλά για να μεγαλώσει τη συμφορά και ύστερα για να αποπειραθεί να την κουκουλώσει…

Οι ανευθυνοϋπεύθυνοι εζυγίσθησαν και ευρέθησαν ελλιποβαρείς. Επρεπε να καούν ζωντανοί, να πάθουν ασφυξία από τους καπνούς και να πνιγούν τόσοι άνθρωποι για να διαπιστώσουν εκλεγμένοι και διορισμένοι ότι η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, οι δήμοι, το κράτος και η Περιφέρεια έχασαν τον έλεγχο της κατάστασης.

Επρεπε να μαυροντυθούν τόσες οικογένειες, να καταστραφούν περιουσίες και να καούν χιλιάδες δέντρα για να αντιληφθούν οι αρμόδιοι την ανάγκη να δημιουργηθεί άμεσα μια νέα, ευέλικτη υπηρεσία, που θα αναλαμβάνει από την πρώτη στιγμή και την ευθύνη και τον συντονισμό των διάφορων δημοτικών και κρατικών φορέων σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.

Επίσης, κάτι που κατέστη σαφές από τα πρόσφατα γεγονότα είναι η αγιάτρευτη πληγή της ατιμωρησίας. Στην Ελλάδα υπάρχουν δικαστές αλλά δεν απονέμεται δικαιοσύνη. Οσοι παρανομούν, όσοι επιδεικνύουν αμέλεια ή ακόμα και δόλο στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, όσοι συμμετέχουν σε καταστάσεις ανομίας και ανέχονται κρούσματα διαφθοράς νιώθουν πάντοτε τη σιγουριά ότι κανείς δεν πρόκειται να τους τιμωρήσει για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους.

Η γραφειοκρατία και η διάχυση των ευθυνών είθισται να αποτελούν «ασπίδες» που προστατεύουν τους παρανομούντες από τις συνέπειες των πράξεών τους. Η μια υπηρεσία ρίχνει το μπαλάκι στην άλλη, ο δήμαρχος στον υπουργό, η Περιφέρεια στους δήμους και οι πενθούντες συνεχίζουν να θρηνούν τους αδικαίωτους νεκρούς τους.

Φυσικά, ουδείς εχέφρων και στοιχειωδώς ευαισθητοποιημένος πολίτης μπορεί να ανεχτεί τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης.

Η καταστροφή της 23ης Ιουλίου είναι ένα μάθημα που θα επαναληφθεί αν φανεί ότι δεν διδαχτήκαμε τίποτε από αυτό.