Τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου αποδεικνύουν ότι οι Γάλλοι δεν περιμένουν καρτερικά τη φτώχεια να τους εξαθλιώσει και την υπερφορολόγηση να τους διαλύσει.
Οι διαμαρτυρίες των αποκαλούμενων «κίτρινων γιλέκων», του κινήματος εναντίον της επιβολής περαιτέρω αυξήσεων στη φορολόγηση των καυσίμων από τον πρόεδρο Μακρόν και την κυβέρνησή του, κλιμακώθηκαν σε βαθμό να δημιουργούν συνειρμούς με τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Εμανουέλ Μακρόν, που ανέβηκε στον προεδρικό θώκο λόγω της ομόθυμης και φανατικής στήριξης που έλαβε από το βαθύ και εξόφθαλμα αντιλαϊκό κατεστημένο της χώρας του, δηλώνει ότι θέλει να καταπολεμήσει την κλιματική αλλαγή επιβάλλοντας βαρύτατους φόρους στα «συμβατικά καύσιμα».
Ταυτόχρονα, δεν προτείνει εφικτή εναλλακτική λύση και εμφανίζεται να αδιαφορεί για το πώς θα μπορούν να μετακινηθούν οι μεσοαστοί και οι φτωχοί Γάλλοι, που βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται. Κι όταν ο λαός στριμώχνεται στον τοίχο της ανάγκης, δεν έχει άλλη λύση παρά να δείξει τα νύχια και τα δόντια του.
Οι πολιτικές που ακολουθεί και εφαρμόζει ο Μακρόν, όπως η υπερφορολόγηση και ο δικαιωματισμός, καθώς και οι εμμονές του για την κλιματική αλλαγή γεννήθηκαν στα γραφεία συσκέψεων των λιμπεραλιστών δημοκρατικών των ΗΠΑ και διεκπεραιώνονται στο ευρωπαϊκό έδαφος από τη Γερμανία.
Η γερμανοκρατούμενη Ευρώπη είναι μια ήπειρος που αδιαφορεί για τους εθνικούς πολιτισμούς και τα λαϊκά δικαιώματα, κι ενδιαφέρεται μόνο για την προώθηση της Νέας Τάξης, τον εθνικό και θρησκευτικό αποχρωματισμό των κρατών και τη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια ελαχίστων.
Ο ξεσηκωμός της εργατικής τάξης στη Γαλλία δεν είναι ένα τοπικό φαινόμενο. Δεν πρόκειται για κάτι που άρχισε στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας για να παραμείνει εκεί. Ο,τι συμβαίνει στο Παρίσι επηρεάζει την Ευρώπη αλλά και το σύνολο του κόσμου.
Ειδικά στην εποχή μας, που η πληροφορία μεταδίδεται και διαδίδεται αστραπιαία, το ωστικό κύμα της εξεγερτικής διάθεσης των Γάλλων δύναται να επηρεάσει πολλούς άλλους λαούς – ο ελληνικός δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτό το ενδεχόμενο.
