Τα Μνημόνια, τα οποία διαφήμιζαν ως «σωτήρια» εκείνοι που τα επέβαλαν στην πατρίδα μας, κατόρθωσαν πλήγματα σε βάρος του έθνους παρόμοια με εκείνα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Σήμερα η εφημερίδα μας παρουσιάζει στατιστικές και συμπεράσματα έκθεσης που παρουσιάστηκε στις Βρυξέλλες στις 19 Φεβρουαρίου από τον ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε. Ν. Χουντή και τον καθηγητή Εργασιακών Σχέσεων και κοσμήτορα της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πάντειου Πανεπιστημίου Γιάννη Κουζή.
Σε αυτήν την έκθεση αποτυπώνονται με αριθμούς όλα όσα βίωσαν οι πολίτες της χώρας από το 2010 έως σήμερα, όταν οι υπάλληλοι των ξένων και οι ελληνόφωνοι συνεργάτες τους «έσωζαν» την Ελλάδα από τη χρεοκοπία. Υπογεννητικότητα, ανεργία, εκτόξευση του δημόσιου χρέους, ύφεση, μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό, αύξηση της θνησιμότητας, κατακόρυφη πτώση της ποιότητας ζωής ήταν μερικά από τα κεφάλαια του μνημονιακού θρίλερ, στο οποίο πρωταγωνίστησε ο λαός μας, χωρίς να το θέλει, αναλαμβάνοντας μάλιστα τον ρόλο του θύματος, ενώ τον ρόλο του σκηνοθέτη -ίσως και του παραγωγού- είχε η Γερμανία. Σχεδόν τίποτε απ’ όλα τα αχρείαστα δεινά που πέρασε η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να έχει γίνει πραγματικότητα χωρίς τους Γερμανούς.
Οποτε τέμνεται ο δρόμος των Ελλήνων με εκείνον της Γερμανίας το αποτέλεσμα είναι ανθρωποσφαγή. Η περίοδος της Κατοχής, άλλωστε, δεν είναι και τόσο μακρινή, ώστε να λησμονηθούν οι ωμότητες σε βάρος της Ελλάδας από τον στρατό Κατοχής της «ατμομηχανής της Ευρώπης».
Ο Γερμανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Γενς Πλέτνερ σε ομιλία του στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών παραλλήλισε την περίοδο της Κατοχής με εκείνην της μνημονιακής καταιγίδας. Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στα «χαμηλότερα σημεία» των ελληνογερμανικών σχέσεων παραδέχθηκε ότι ήταν «κατά τη διάρκεια της Κατοχής, με απερίγραπτα εγκλήματα των Γερμανών εδώ, αλλά και -χωρίς να υπάρχει σύγκριση βέβαια- κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης».
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμπεριφορά του γερμανικού κράτους δεν διαμορφώνεται τόσο από την ιδεολογία της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά βασίζεται σε δύο άξονες: στην ανάγκη και την πάγια επεκτατικότητα, και στο μοχθηρό, τιμωρητικό πνεύμα που διέπει και την εξουσιαστική ελίτ και τμήμα του λαού αυτής της χώρας. Είτε με Χίτλερ είτε με Μέρκελ, η κατάσταση δεν αλλάζει και τόσο.
