Ο Γιάννης Στουρνάρας, εκτός από στενός φίλος του Κώστα Σημίτη και εκλεκτός των τροϊκανών, έχει κι άλλη ιδιότητα. Είναι διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος. Τα αληθινά καθήκοντά του τα υποθέτουν οι περισσότεροι. Τα τυπικά είναι εκείνα που περιγράφονται στο καταστατικό της Τραπέζης της Ελλάδος (άρθρα 29-35) και είναι τα ακόλουθα:
«Ο Διοικητής προεδρεύει των συνεδριάσεων του Γενικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής και μετέχει στην Εκτελεστική Επιτροπή, εκπροσωπεί την Τράπεζα ενώπιον των δικαστικών αρχών, ασκεί εξ ονόματος του Γενικού Συμβουλίου διαρκή έλεγχο επί της διαχειρίσεως του ενεργητικού και των γενικών εργασιών της Τράπεζας και λαμβάνει αποφάσεις επί παντός θέματος που δεν επιφυλάσσεται ειδικά στην Εκτελεστική Επιτροπή, το Γενικό Συμβούλιο ή το Συμβούλιο Νομισματικής Πολιτικής, ούτε διέπεται από κανονισμούς οι οποίοι εκδίδονται από τα Συμβούλια αυτά, μετέχει δε στο Γενικό Συμβούλιο και το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας».
Στα παραπάνω δεν περιλαμβάνεται η άσκηση μικροκομματικής πολιτικής, αντιπολίτευσης ή συμπολίτευσης σε κυβερνητικές επιλογές και άλλα συναφή. Κι όμως, ο κ. Στουρνάρας… πολιτεύεται και -με τον δικό του τρόπο- κομματίζει. Χθες, αναλαμβάνοντας καθήκοντα «υπουργού» Οικονομικών του βαθύτατου ευρωκράτους δήλωσε ότι «για φέτος δεν θα υπάρξει δημοσιονομικός χώρος για πρόσθετες παροχές πλέον εκείνων που περιλαμβάνονται στον Προϋπολογισμό του 2019».
Με λίγα λόγια, ο κ. Στουρνάρας με όσα ανέφερε έστρεψε τα βέλη της επιρροής του στους ακόλουθους πολιτικούς στόχους: Είπε ξεκάθαρα ότι οι φτωχοί και οι ανήμποροι κακώς θα λάβουν όσα λέει η κυβέρνηση ότι θα λάβουν. Δεν υπάρχει χώρος για αυτούς, σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα.
Επίσης, ο διοικητής της ΤτΕ έλαβε μέρος στην προεκλογική αντιπαράθεση συντασσόμενος με την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και αντιπολιτευόμενος την πολιτική των κυβερνητικών «παροχών». λες και είναι παροχές αυτά τα ψίχουλα, οι πενταροδεκάρες. Τέλος, ο κ. Στουρνάρας έδειξε ξανά την απαρέγκλιτη στοχοπροσήλωσή του στην ικανοποίηση όλων των αξιώσεων των πιστωτών. Σαν να τους λέει ότι είναι ο άνθρωπός τους για ό,τι τύχει να τον χρειαστούν.
