Ο Αλέξης Τσίπρας αποδείχθηκε ο μνημονιακότερος των μνημονιακών πρωθυπουργών. Για να σύρει την Ελλάδα στο σφαγείο των περικοπών, της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και της εθνικής ταπείνωσης ακύρωσε με μια μονοκονδυλιά όχι το Μνημόνιο, αλλά το δημοψήφισμα, το οποίο εκείνος προκάλεσε και εκείνος περιφρόνησε.
Οι Ελληνες του είχαν δώσει την εντολή να αντισταθεί, αλλά ο κ. Τσίπρας παρεδόθη άνευ όρων, κομπάζοντας στη συνέχεια για τη… δεκαεπτάωρη διαπραγμάτευση με την καγκελάριο της Γερμανίας και τους υπόλοιπους γύπες, εκπροσώπους των πιστωτών.
Τώρα, στο παρά πέντε της ατιμωτικής «αποστρατείας» του, έχοντας πιει μεγάλη δόση από το πικρό πιοτό της ήττας -εκείνης των ευρωεκλογών-, προσπαθεί να κάνει παλιά κόλπα για να πείσει το ίδιο ακροατήριο.
Το παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό ήταν πολύ διδακτικό ανάγνωσμα και η εμπέδωση των μηνυμάτων του από τον κ. Τσίπρα μπορεί να του φαινόταν εξαιρετικά χρήσιμη για τη δύσκολη περίοδο που ακολουθεί.
Μετά τις ευρωεκλογές ο κ. Τσίπρας έφερε στον δημόσιο διάλογο μια τάξη εις βάρος της οποίας νομοθετούσε επί τετραετία: η μεσαία τάξη υπέφερε κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας Τσίπρα.
Τώρα, όπως ισχυρίζεται ο μηχανισμός της κυβερνητικής προπαγάνδας, ο πρωθυπουργός «θέλει να βοηθήσει τη μεσαία τάξη, αλλά αντιδρά η τρόικα, η οποία απειλεί και παρεμβαίνει για να ακυρώσει όλες τις φιλολαϊκές πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ».
Πρόβλημα είναι η τρόικα και διπλό πρόβλημα οι υποτακτικοί σε εκείνην· οι οσφυοκάμπτες πολιτικοί που έκαναν τους λέοντες μπροστά στις κάμερες και νομοθετούσαν σαν «γατάκια» όλα όσα ζητούσαν οι πιστωτές μας ήταν οι πιο επικίνδυνοι εχθροί της κοινωνίας μας.
Τα περισσότερα κάστρα πέφτουν από μέσα. Αυτό συνέβη και με την πατρίδα μας, η οποία την κρίσιμη στιγμή δεν είχε μια ηγεσία της προκοπής να αρθρώσει τα ΟΧΙ που άρμοζαν στις περιστάσεις.
Ο κ. Τσίπρας ας μην μπαίνει στον κόπο να κάνει δηλώσεις όψιμου πατριωτισμού. Δεν τον πιστεύουν πια ούτε εκείνοι που θεωρεί «δικούς» του.
