Γενικότητες χωρίς ουσία

Η προεκλογική περίοδος είναι άνευρη, αδιάφορη, ξέπνοη, ανέμπνευστη. Σποραδικά e-mails υποψήφιων βουλευτών φτάνουν μέχρι τα εισερχόμενα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των εκλογέων, φυλλάδια ατάκτως ερριμμένα στις εισόδους οικιών και πολυκατοικιών, ανταλλαγή ύβρεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταξύ των μισθωτών «μονομάχων» (οι γνωστοί ως «trolls») των διάφορων πλευρών και ευχολόγια για το λαμπρό μέλλον που συνεπάγεται η εκλογή των μεν και καταστροφολογίες για τον όλεθρο που μας περιμένει σε πιθανή εκλογή των… δε.

Επί της ουσίας δεν λέγεται κάτι. Οι επικεφαλής των περισσότερων κομματικών σχηματισμών συμπεριφέρονται σαν πωλητές «στοκ», που δεν μπορούν να αντέξουν μια μεγάλη και εμπεριστατωμένη συζήτηση για τα θετικά και τα αρνητικά του… προϊόντος, το οποίο προσπαθούν να ξεφορτωθούν.

Ολα βιαστικά, όλα δίχως ενδελεχή ανάλυση, όλα ακολουθούν τη γενική ντιρεκτίβα «ψήφισε τώρα και βλέπουμε». Μα, αυτό είναι και ένα από τα βασικότερα προβλήματα της πατρίδας μας. Ακολουθώντας την οδηγία «ψήφισε τώρα και βλέπουμε», είδαμε τα κακά, βιώσαμε τα χειρότερα και ακόμα δεν φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.

Σοβαρή πολιτική σημαίνει συζήτηση επί παντός επιστητού. Σε ποιον βαθμό θέλουν να προχωρήσει η ομοσπονδιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Ποια είναι η θέση των κομμάτων απέναντι στο κοινό νόμισμα, στο ύψος του ελληνικού χρέους, στον σχηματισμό ευρωστρατού, στις οδηγίες της Κομισιόν που αντικαθιστούν το εθνικό δίκαιο; Τι προτείνουν τα κόμματα για το πνευματικό περιεχόμενο της Παιδείας; Ποιος αριθμός μεταναστών είναι επιθυμητός από το ελληνικό κράτος; Πώς θα συμπεριφερθούν οι Αρχές αν υπάρξει ισλαμική εξέγερση (κατ’ εντολήν της Αγκυρας) εντός Ελλάδος; Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές της εθνικής άμυνας; Πότε δίνουμε τον λόγο στη διπλωματία και πότε στις Ενοπλες Δυνάμεις; Πώς αντιλαμβάνονται την έννοια της αυτάρκειας σε είδη πρώτης ανάγκης; Πώς θα επαναπατρίσουν τους ξενιτεμένους Ελληνες;

Θα ήταν αληθινά ευχής έργον να σοβαρευτούν κάποτε όσοι ζητούν την ψήφο του λαού και να ανοίξουν όλα τα πολιτικά «χαρτιά» τους στο τραπέζι.

Οχι μισόλογα, όχι υπεκφυγές.