O Πούτιν σαρώνει σε προτιμήσεις όχι επειδή είναι καλός φίλος της χώρας μας, αλλά διότι είναι ο ηγέτης που θα θέλαμε να έχουμεAπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Δεν θα ισχυριστώ ότι οι πρόσφατες εκλογές στη Ρωσία ήταν οι πιο αδιάβλητες του κόσμου. Ούτε όμως ότι ο Πούτιν χρειαζόταν κάποια καραμπινάτη νοθεία για τη θριαμβευτική επανεκλογή του. Ο τύπος αυτός συνδυάζει μερικά σπάνια χαρίσματα: ισχυρή ηγετική στόφα, αποφασιστικότητα, κύρος, περηφάνια και… ψαρωτικό στιλ. Πατάει στα πόδια του καλά και το δείχνει.
Επιπλέον, φαίνεται ότι έχει καλή οργανωτική αντίληψη, αν αναλογιστεί κανείς ότι παρέλαβε ένα χάος και μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να κάνει την πατρίδα του να σταθεί στα πόδια της. Η Ρωσία ξαναβρήκε την ιστορική αίγλη της στο μέγεθος και στη διεθνή επιρροή που της αναλογούν.
Επομένως γιατί να μην τον προτιμούν οι Ρώσοι; Επειδή η μέθοδος διακυβέρνησής του διακρίνεται και από ορισμένα αυταρχικά χαρακτηριστικά; Φοβάμαι ότι αυτό είναι γνώρισμα μεγάλων ηγετών ακόμη και σε σύγχρονες δημοκρατίες, όταν καλούνται να επιβάλουν συνθήκες τάξης υπό αντίξοες συνθήκες ή να συμμαζέψουν εξαιρετικά…ξεχειλωμένες καταστάσεις.
Και για αυτήν ακριβώς την αδιαμφισβήτητη ικανότητά του ο Βλαδίμηρος Πούτιν σαρώνει σε δημοφιλία και στην Ελλάδα. Οχι επειδή είναι καλός φίλος μας, αλλά επειδή «έναν τέτοιο ηγέτη θα θέλαμε να είχαμε». Το γιατί δεν είναι καλός φίλος μας σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Οι δύο λαοί είναι αναμφισβήτητα κοντά. Και λόγω κοινού θρησκευτικού δόγματος και λόγω παραδοσιακών δεσμών φιλίας.
Σαφώς και δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι θα έρθουν ο Μόσχοβος και το «ξανθό γένος» να πολεμήσουν για να διώξουν τον Τούρκο και να μας στείλουν… στην Κόκκινη Μηλιά.
Ακόμη και σε συνθήκες του παρελθόντος, όπου η τσαρική Ρωσία ήταν σε θέση να μας βοηθήσει ουσιαστικά, δεν το έκανε πάντα. Ή τουλάχιστον δεν το έκανε… ολόψυχα. Ορισμένες φορές μάλιστα το απέφυγε. Πούλησε την Ελλάδα για λόγους δικού της γεωστρατηγικού συμφέροντος. Κακά τα ψέματα, η σημερινή επίσημη Ρωσία είναι πολύ πιο κοντά στην Τουρκία απ’ ό,τι στην Ελλάδα και αυτό οφείλεται σε μια σειρά λόγων που σχετίζονται ασφαλώς και με την ατολμία ή την εθελοδουλία, αν θέλετε, των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων.
Η υπαγωγή στο Μνημόνιο ευνούχισε πλήρως την ικανότητα προσαρμογής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε μια πολυπολική κατεύθυνση που θα επέτρεπε την καλύτερη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων. Στη θεωρία κλείναμε το μάτι στη Μόσχα και στην πράξη κλείναμε την πόρτα σε οποιαδήποτε ρωσική επένδυση ή επιρροή.
Με μοναδική φωτεινή εξαίρεση τη θητεία Καραμανλή, οπότε επιχειρήθηκε μια σοβαρή ενεργειακή σύμπραξη με τη Ρωσία (και είχε ως αποτέλεσμα την πτώση του τότε Ελληνα πρωθυπουργού με το… fake news σκάνδαλο του Βατοπαιδίου), οι ελληνικές ηγεσίες έταζαν φιλίες, αγάπες και όλων των ειδών τα φούμαρα προς τον Πούτιν. Μέλι μέλι, αλλά από… τηγανίτα τίποτα!
Σταδιακά δημιουργήθηκε ένα τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης του Ρώσου ηγέτη προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης ασφαλώς και της σημερινής «αριστερής». Ελλειμμα, φοβάμαι, απολύτως δικαιολογημένο.
Δεν θα σταθώ στις φαιδρότητες του αμερικανόπληκτου Τζέφρυ που, αντί να ζητήσει οικονομική βοήθεια, την ώρα που είχε το πιστόλι στον κρόταφο, μιλούσε για την κλιματική αλλαγή κάνοντας τον Μεντβέντεφ να τον χαρακτηρίσει επιεικώς… «αλλοπαρμένο». Ο Πούτιν ποτέ δεν τον πήρε σοβαρά. Η μεγάλη ζημιά όμως έγινε με την κυβέρνηση Σαμαρά. Που δεν είχε το θάρρος να πει εξαρχής ότι οι δανειστές τής έχουν δέσει τα χέρια και παρίστανε ότι ήταν έτοιμη να πουλήσει τη ΔΕΠΑ στην Gazprom!
Δυο τρεις φορές έφερε τον ισχυρό άνδρα του ρωσικού κολοσσού Αλεξέι Μίλερ στο Μαξίμου και το δούλεμα έπεφτε σύννεφο! Δεν καταλάβαιναν οι καψεροί ότι Gazprom ίσον Κρεμλίνo!
Υπάρχουν βέβαια και οι σημερινοί. Που νόμιζαν ότι θα στείλουν τον Λαφαζάνη να αρπάξει 5-6 δισ. χωρίς αντάλλαγμα. Και σήμερα έχουν γίνει πεκινουά της Μέρκελ και του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα.
Υπάρχει γενικώς και ένα παγιωμένο νομοτελειακό θεώρημα ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» και απαγορεύεται να… ξενοκοιτάζουμε. Μια τραγική ένδεια διπλωματικής ευελιξίας, όπως αυτή που διαθέτει η Κύπρος και σήμερα, παρά την «τιμωρία» από τους ρωσοφοβικούς δανειστές, είναι δεύτερη πατρίδα πολλών Ρώσων (ακόμη και ρωσικό κόμμα υπάρχει εκεί!).
Δεν ισχυρίζομαι, προς Θεού, ότι αν είχαμε κάνει ένα ουσιαστικότερο άνοιγμα προς τη Μόσχα σήμερα θα είχαμε εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης ή ασπίδα στις αρπακτικές διαθέσεις της Τουρκίας. Απλά οι Ρώσοι, ιστορικά, ψυχικά και συναισθηματικά, μας ταιριάζουν περισσότερο από τους ξεδιάντροπους Γερμαναράδες. Και το στιλ διακυβέρνησης Πούτιν ίσως να ταίριαζε καλύτερα στις ανάγκες της σημερινής Ελλάδας…
