Το καθεστώς που οδήγησε στη χρεοκοπία την Ελλάδα, μείωσε τον πληθυσμό, διέλυσε την Παιδεία και τον πολιτισμό, υπέστειλε τη σημαία στα Ιμια, έπληξε τη θρησκεία, υπονόμευσε την κοινωνική συνοχή και κατέστησε θεσμό την κλεπτοκρατία και κρατική ιδεολογία τον ενδοτισμό θρηνεί τον αρχηγό του.
Ο θάνατος του Κώστα Σημίτη είχε δύο αντιμετωπίσεις. Η συστημική αποφάσισε, κόντρα στην κοινή λογική και στο λαϊκό αίσθημα, να κηρύξει τετραήμερο «εθνικό» πένθος για την εκδημία του αρχιερέα της διαπλοκής. Οι δηλώσεις των «επισήμων», εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, υπερχείλιζαν από κολακευτικά σχόλια για τον πρώην πρωθυπουργό. Ηταν τέτοιοι οι διθύραμβοι των εκπροσώπων του παρακμιακού συστήματος εξουσίας, ώστε οποιοσδήποτε δεν έχει σχέση με την Ελλάδα και την πρόσφατη Ιστορία της θα νομίζει ότι ο Κώστας Σημίτης έβγαλε τους Ελληνες από τις… σπηλιές και τους εκσυγχρόνισε, οδηγώντας τους στο «ανέσπερο φως» του ευρώ.
Φυσικά, οι έχοντες σχέση με τα ελληνικά πράγματα γνωρίζουν καλά ότι ο «εκσυγχρονισμός» του Σημίτη ήταν οι βαλίτσες με τα μετρητά της Siemens, που μετέφερε ο Τσουκάτος στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, ο Μαντέλης, ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαντωνίου, η υπόθεση Οτσαλάν, το Χρηματιστήριο, η σύγκρουση με την Εκκλησία για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, η ντροπή των Ιμίων, τα ολυμπιακά έργα και το μαγείρεμα των στατιστικών για να μπει η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ.
Ο λαός γνωρίζει τι συνέβη τη μαύρη οκταετία 1996-2004 και δεν μπορεί να το λησμονήσει. Η καταστροφή που προκάλεσε το καθεστώς του Κώστα Σημίτη στην πατρίδα μας δεν αναιρέθηκε με τον θάνατό του και δεν μπορεί να αποσιωπηθεί. Είναι μεν θλιβερό γεγονός η απώλεια οποιουδήποτε ανθρώπου, αλλά πιο θλιβερή φαντάζει η υποκριτική διάθεση των «ορφανών» του καθεστώτος του, που προσπαθούν με λόγια να εξωραΐσουν την αποκρουστική εικόνα των πεπραγμένων του την περίοδο της πρωθυπουργίας του.
Ουδείς εχέφρων πολίτης συμμερίζεται την ανάγκη κήρυξης τετραήμερου εθνικού πένθους για τον θάνατο του Κώστα Σημίτη. Είναι και υπερβολή αλλά και πρόκληση, που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.
