Η «φιλελευθεροποίηση» της δημόσιας εκπαίδευσης, που άρχισε τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του «ανδρεϊκού» ΠΑΣΟΚ και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ευφημισμός του ξεχαρβαλώματός της.
Αφορμή για τα προαναφερθέντα είναι η συμπλήρωση 43 ετών από την απόφαση, την οποία υπέγραφε ο υπουργός Παιδείας Λευτέρης Βερυβάκης, για την κατάργηση της γνωστής στις προηγούμενες γενιές σχολικής ποδιάς. Υποτίθεται ότι η κατάργηση της ομοιομορφίας στην ένδυση των μαθητών και των μαθητριών αποτελούσε κάτι «προοδευτικό», που «απελευθέρωνε» τη μαθητιώσα νεολαία. Στην πραγματικότητα δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά την έναρξη της περιδίνησης της δημόσιας εκπαίδευσης στο σπιράλ θανάτου της παρακμής, του υποβιβασμού της ποιότητας, της αναίδειας και του κοινωνικού ρατσισμού – κι είναι στ’ αλήθεια κοινωνικός ρατσισμός να καταργείται μια προσιτή σε όλα τα εισοδήματα ομοιόμορφη ενδυμασία και να ξεκινάει ένα ράλι ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών που φορούν «σινιέ» ρούχα και των άλλων, που επιλέγουν φθηνότερες λύσεις.
Η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών, πέρα από οικονομικά πιο συμφέρουσα επιλογή, προσφέρει και κάτι άλλο, πολύ πιο εκτιμητέο: συμβολισμό που διευκολύνει την απόκτηση μιας αίσθησης κοινότητας μεταξύ των μαθητών. Η κοινωνικοποίηση σε επίπεδο σχολείου είναι ευκολότερη με τη «στολή», που πολεμήθηκε και καταργήθηκε από τις δυνάμεις της παρακμής, που εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ. Αν δεν διευκόλυνε τις σχέσεις των μαθητών και την ένταξή τους σε ομάδες, τότε δεν θα επιβαλλόταν ως κανόνας σε πολλά αξιοζήλευτα ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα και στον κόσμο.
Οι «μεταρρυθμίσεις» στη δημόσια εκπαίδευση που χαρακτηρίστηκαν «φιλελεύθερες» κάρπισαν. Καρποί τους είναι η πτώση του επιπέδου των μαθητών. Δεν είναι τυχαία ούτε η πτώση του δείκτη ευφυΐας των Ελλήνων ούτε το γεγονός ότι οι Ελληνες μαθητές «πατώνουν» στις διεθνείς εξετάσεις Pisa στην κατανόηση ενός κειμένου και σε απλές αριθμητικές πράξεις.
Το ξεθεμελίωμα της δημόσια παρεχόμενης εκπαίδευσης, που ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν έχει διακοπεί ούτε μέρα και τα αποτελέσματά του είναι πλέον τόσο εμφανή, που δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε.
