Παρά τη φαινομενική σταθερότητα, το δημόσιο χρέος της χώρας παραμένει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, διαμορφώθηκε στα 368,609 δισ. ευρώ το δεύτερο τρίμηνο του 2025, έναντι 369,406 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2024. Η ελάχιστη αυτή μείωση δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί σημάδι ουσιαστικής βελτίωσης, καθώς το απόλυτο μέγεθος του χρέους συνεχίζει να αποτελεί βαρίδι για την οικονομία.
Σύμφωνα με τους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς της Γενικής Κυβέρνησης, τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν, φτάνοντας τα 31,528 δισ. ευρώ, με βασικούς μοχλούς τους φόρους στο εισόδημα και την περιουσία (7,818 δισ.) και τις κοινωνικές εισφορές (8,017 δισ.). Η αύξηση των εσόδων παρουσιάζεται συχνά ως ένδειξη «υγιούς» οικονομικής πορείας – ωστόσο, κανείς δεν φαίνεται να ρωτά πόσο βιώσιμη είναι αυτή η αύξηση όταν προέρχεται κυρίως από την υπερφορολόγηση.
Την ίδια στιγμή, οι συνολικές κρατικές δαπάνες εκτοξεύτηκαν στα 29,538 δισ. ευρώ από 27,737 δισ. ευρώ πέρυσι. Οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν κατά σχεδόν 2 δισ. ευρώ, φτάνοντας τα 27,534 δισ. ευρώ. Η αύξηση στις κοινωνικές παροχές (11,721 δισ.) και στις αμοιβές δημοσίων υπαλλήλων (6,226 δισ.) ίσως να ήταν αναμενόμενη, αλλά δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο συνδυάζεται με πραγματική μεταρρυθμιστική βούληση ή απλώς αντανακλά πολιτικές σκοπιμότητες.
Και αν όλα αυτά δείχνουν μια κυβέρνηση που «ξοδεύει με φειδώ», οι επιδοτήσεις – που μειώθηκαν οριακά στα 1 δισ. ευρώ – λειτουργούν περισσότερο ως στατιστική εξισορρόπηση παρά ως ουσιαστικό εργαλείο ανάπτυξης.
Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Η διατήρηση ενός τεράστιου χρέους, με αυξανόμενες δαπάνες και έσοδα από συνεχιζόμενη φορολογική πίεση, είναι στρατηγική ή απλώς παράταση μιας οικονομικής πραγματικότητας που αργά ή γρήγορα θα εκραγεί;
